Aflevering 20 – waarin een heel ander trio ontstaat
Ik zat - na weer een nacht waarin de Franse dames slechts mijn lichaam wensten en geen enkele interesse voor mijn geest hadden – in het Joegoslavische zonlicht en dacht na. Dat is meestal zinloos, maar in deze tijd was het nog een populaire bezigheid onder jongeren. Zo aan het einde van de jaren zestig was iedereen met een IQ van boven de 10 bezig met de samenleving, de oorlog in Vietnam, de dienstplicht en al die andere onderwerpen die anno 2010 even ver weg lijken als de Middeleeuwen. Ik vroeg mij – qua woordenschat gesterkt door het eerste jaar Proza Academie – vooral af hoe ik in algemene zin mijn eigen positie in de maatschappij wenste te definiëren en meer in het bijzonder wat ik meende te moeten ondernemen om die positie voldoende inhoud te geven om niet van een ledig bestaan te hoeven spreken...

Aflevering 19 – waarin Ollie zich gebruikt voelt
Godsamme! Ik werd wakker op de grond van de reuzetent waarin de Franse onderwijzeresjes me als sexslaaf gevangen hielden. Nou ja, één ruk aan een rits (van de tent svp) was voldoende om vrij te zijn, maar zo voelde het niet. Nadat ik mijn ogen geopend had, begon ik voorzichtig met mijn rechterhand te voelen of alles er nog aan zat. Ik voelde iets groots en warms dat bovendien stevig klopte toen ik mijn hand eromheen sloot, maar het bleek gelukkig de pols van Jeanette te zijn, die – zo zag ik vanuit een ooghoek – ook van het veldbed op de grond was gedonderd...

Aflevering 18 – waarin Krk een werkwoord blijkt te zijn
Na mijn uiterst succesvolle debuut op de skelterbaan, sliep ik tot net na twaalf uur. Ook een manier om te voorkomen dat je een ochtendhumeur hebt, nietwaar? Bij het betreden van een op de camping gedreven eettentje, zag ik het duo meteen zitten. Twee buitengewoon Franse vrouwen, met modieuze brillen, een beetje strenge leraressengezichtjes en aangenaam strakke zomerjurkjes. Ik wist de aandacht te trekken door te struikelen toen ik met een dienblaadje vol drinken en eten hun tafeltje passeerde. Het resultaat was een soort ontploffing: de koffie zat een moeder met kind in de haren, terwijl het stel acht tafeltjes verderop zat...

Brrrrrrr..Let it snow,let it snow, let it snow....... Volgens mij een kerstlied maar als ik nu naar buiten kijk en het nieuws hoor raast de kerst met grof geweld door naar februari… Wat een weer. Er is bijna geen mens die nu denkt aan motorrijden en al helemaal niet aan het beklimmen van zijn stalen ros met deze barre omstandigheden. Nee, we zitten lekker allemaal knus bij de kachel voor de buis met de favoriete serie van onze wederhelft... GTST, ONM, noem al die hoogstaande programma maar op. Zelfs de schuur is te koud om te komen nu. Jaja, de winter houdt nog wel even aan. Helaas...

Aflevering 17 – waarin een nachtelijke wedstrijd gewonnen wordt
La Spezia is een Italiaanse marinehaven. Dat betekent een groot aantal flanerende, in spierwitte uniformen gestoken en toch op dameskappers lijkende mannen. En een overschot aan dames die tegen betaling die uniformen uitdoen en waarschijnlijk op een knaapje hangen, zodat het sexuele vertier kreukvrij kan gebeuren. Ik vond aan de stadsrand én vlak bij de kust een kampeerplaats. Het tentje opzetten was altijd simpel, maar in de rotsachtige ondergrond kreeg je geen zwaardvis gehamerd, laat staan een haring. Het met baleinen uitgeruste tentje bleef prima staan zónder verankering, maar ik had visioenen gehad van wat er bij windkracht 10 kon gebeuren. Ik zag tent en inzittende op grote hoogte door het luchtruim gaan, om uiteindelijk door het plotseling wegvallen van de storm met een monumentale klap te landen...

Aflevering 16 – waarin de tocht alleen maar vervolgd wordt
Ik had met Gerhard heel wat afgefilosofeerd over de diepere zin van het bestaan in het algemeen en van sex in het bijzonder. We waren het er beiden over eens dat de zin ontbrak. “Een bij doet nog wat nuttigs. Die bestuift blommekes”, zei Gerhard, “Maar wij mensenkinderen, wij kloten maar wat aan.” Ik was het uiteraard met hem eens, maar vond wel dat “het ontbreken van zingeving ons de verplichting oplegde voortdurend naar pieken in het landschap van onze emoties te zoeken”. U leest het, de Proza Academie had mij al veel goeds gebracht. Het motorrijwiel was – zo meende ik – een betrouwbaar instrument bij het vinden van voornoemde pieken...

Aflevering 15 – waarin de Franse slag geoefend wordt
Als ik een dag langer in Luxemburg was gebleven, had ik vloeiend Zweeds gesproken. Maar daarvoor was ik niet op pad gegaan, nondeju! En dus reed ik na een kopje koffie en een hartelijk ‘Tak voor alles!’ de camping af. Ik ging naar Beaune. Ik was jong, maar al een geducht innemer. Het afgelopen jaar had ik wijn ontdekt als nieuwe favoriete drank en ik had me er – als goed pupil van de Proza Academie – nog een beetje in verdiept ook. Ik moet even melden dat mijn reis plaatsvond in de zomervakantie van de Academie die maar liefst drie maanden duurde. Dat meld ik zodat u mij niet als een spijbelaar van de akeligste soort gaat beschouwen. Ik was wel wild, maar ook aardig braaf. Wat school betreft dan toch.
Goed. Op naar Beaune. Ik was net Frankrijk binnengekoerst toen ik een meisje lang de weg zag staan met de hand omhoog, een rugzak en een pothelmpje. En dan stopt een heer. Dan stop zelfs ik...

Aflevering 14 – waarin Ollie afscheid neemt
Weleens in drie dagen vaarwel gezegd tegen negen vrouwen? Nee? Ik kan het u krachtig aanraden: het is hard werk, maar je kunt de kleine verwenner wél overuren laten maken. Op de een of andere lekkere manier is een kloek uitgesproken: ‘Ik ga weg en keer mogelijk nimmer weer’ voor menige deerne een mooie aanleiding om aan je broeksriem te gaan sjorren. En daar laten de dekselse meiden het niet bij, oh nee! Als matrozen dit meemaken elke keer als ze langere tijd naar zee gaan, begrijp ik ineens hun beroepskeuze.
Bij acht van de negen was het een kwestie van ritmisch vaarwel zeggen, maar bij Martientje was het volkomen anders. Met haar had ik een hechte band gekregen zónder haar aan de trekhaak te slaan. Of misschien wel juist daarom...

Aflevering 13 – waarin een motorrijwiel een motor wordt.

Had ik jullie al verteld dat Gerhards vader ronkend gek was? Nou, dat was hij. In zijn beduimelde motorzaak scharrelde de viezerik rond in een overall van katoen waar zoveel Castrol ingetrokken was, dat een waxcoat er een soepel vallend jasje bij was. Ik had ooit minutenlang tegen hem aangepraat voordat ik in de gaten kreeg dat het slechts de overall was die in het halfdonker bij een werkbank stond. De bewoner lag onder een dekentje in zijn kantoor te dutten.

Aflevering 12 – waarin een motorrijder wordt geboren.
Mijn Europese Easy Rider-trip had één groot obstakel: mijzelf. Ik had dan wel ruime brommerervaring, maar of dat voldoende was om op een nieuw en toch wel 13 keer zoveel inhoud hebbend motorrijwiel de oude wereld te doorkruisen, mmm, nee. Verstandig als ik zelden was besloot ik de komende weken véél te rijden. Nou moet ik even uitleggen dat ik na mijn eerste erotische escapades min of meer permanent in de bronstijd verkeerde en er een aantal behoorlijk toeschietelijke meisjes op na was gaan houden. Door de deernes op de Triumph te bezoeken, zouden al aardig wat kilometers op de Smiths-teller gezet kunnen worden. En zo werd het zeer nuttige met het buitengewoon aangename verenigd; elke rit had ik moeite met de heenreis vanwege de beperkte uitbolruimte in de broek en een ontspannen terugreis als motorisch naspel, zal ik maar zeggen. Ik werd beter en overmoediger.