De drie lelieblanke Engelse meisjes waren vrijwel de hele nacht tussen onze kamers heen en weer gerend, jagend op genot met de furie van een geëxcommuniceerde priester. Ik had geen idee wat mijn Amerikaanse begeleiders uithaalden, maar ik maakte een reprise mee van de voorstelling die de twee Franse onderwijzeressen hadden gegeven. Met één groot verschil. Waar de Françaises de leiding (en mijn leiding, maar dit terzijde) stevig in de hand hadden, lieten de Britse bleekneusjes alles aan mij over. Het voelde als wraak op het misbruik dat de Franse meiden van me gemaakt hadden om nu weer eens met totaal egoïsme aan mijn eigen lusten te kunnen denken. Mijn Engels was goed genoeg om precieze instructies aan Katie, Betty en Mary te geven en het Engelse schoolsysteem was goed genoeg om ervoor te zorgen dat ze die aanwijzingen ook secuur opvolgden...

Mod's Column: De eerste keer.
Tja, velen zullen misschien raar opkijken, maar inderdaad, ik ben voor een deel terug. Ik keer niet terug om peiler te worden, maar om een column te schrijven. Dus om klaar en duidelijk te zijn, berichten zult u niet van mij moeten verwachten. Het heeft alvast niet lang geduurd vooraleer ik terug was, en daar heeft men gelijk in. Ik ben ongeveer een drie maand weggebleven uit Nederland om mijn nieuwe job in alle rust en vrede op te starten. Maar ik kan wel zeggen dat reeds na één week de telefoon rinkelde, met de vraag of ik niet terug wou keren. Door allerlei omstandigheden kon het niet. En elke keer die teleurstelling in de stem aan de andere kant van de lijn, het leven kan hard zijn........