Home iconHome»

Kollumns

Follow us on Twitter

kollums

De redding van de Superbikes?!

1988, het jaar dat motoren als de Soes GSXR, Kawa ZXR, Honda RC en Duc 851 het nieuwe geasfalteerde toneel van de Superbikes betraden. In de jaren die volgden produceerde deze klasse coureurs als Carl Fogarty, Aaron Slight (met hanekam), Colin Edwards, Noriyuki Haga, Ben Bostrom, John Kocinski en vele anderen. Allemaal bijzondere karakters om te zien als persoon of als coureur zijnde. De verschillen met de GP klasse waren overduidelijk; De ene was bijna hetzelfde als die in de lokale motorwinkel en de andere was een tweetakt proto type. Beide klassen waren razend populair en iedereen was blij. 

Toen kwam er onder andere meer electronica en veranderde de regels van de GP's (viertakt motoren). Het grote verschil werd niet meer merkbaar en de twee klassen werden meer van hetzelfde. De klasse met de meeste prestige (want dat is racen) zou winnen en met Rossi in de MotoGP was het een verloren race. Daarbij maakte de Superbikes zichzelf ondergeschikt. Als je als coureur geen MotoGP zitje kreeg, dan degradeerde je maar naar de Superbike klasse. Mede daardoor werd het een seniorenklasse met mannen als Biaggi, Corser, Haga, Bayliss en Checa. Samen met een slechte organisatie dat weinig bezieling heeft, lijkt het nu een onzichtbare klasse. Nieuwe eignaar Dorna zal de Superbike klasse weer op de kaart moeten zetten om er geld uit te halen. Helaas trekt Dorna weer een oude tactiek uit de borstzak, namelijk tv rechten. Ze proberen de races nu zo te plannen dat de MotoGP, Formule 1, Dakar, voetbal, darten, kegelen, klootschieten en ijsdansen niet gestoord worden door die vervelende Superbike en Supersport races. Hierdoor degraderen ze zichzelf weer. In plaats van gerommel in de marge, zou deze klasse juist weer onderscheidend kunnen worden door bijvoorbeeld 'back to basic' of juist 'toekomstgericht' (lees electrisch) kunnen gaan, zodat de kopers zich weer kunnen indentificeren met hun helden of iets nieuws gaan zien. Maar dan moet je investeren en anders leren denken...een gave die Dorna niet bezit...

Foggy

Hubert doet de Motorbladen: Bigtwin

Dit is een raar motorblad dat zich al 27 jaar titelmatig lijkt te beperken tot een bepaalde motorblokkensoort, maar zich vooral richt op liefhebbers van choppers, customs, cruisers en caféracers met (vooral) V-twins. Dit is – weten we – een subcultuur binnen de motorwereld, ooit exclusief bevolkt door Harley-rijders. Vroeger had Bigtwin ook nog iets van een magazine voor outlaws, maar dat rebelse is er in de loop van de jaren wel afgegaan. Het is vooral een soort schoolblad voor leerlingen van de Amerikaanse school.

Redactioneel is het behoorlijk belabberd, met veel taalfouten, rommelige zinsconstructies en het gebabbel waaraan ook de meeste andere motorbladen zich schuldig maken. Een enigszins ervaren eindredacteur is er kennelijk niet, maar die zou een dagtaak hebben aan het fatsoeneren van de teksten. Een redactieformule heb ik niet kunnen ontdekken: kennelijk krijgt alles wat wordt aangeboden een plekje. De chaotische vormgeving en de op schoolkrantniveau bedreven fotografie maken extra duidelijk dat het de redactie en de lezers kennelijk vooral te doen is om een soort clubhuissfeer. Dat geldt ook voor de talrijke adverteerders die er ongetwijfeld toe bijdragen dat het blad nog wel vele jaren kan bestaan.


Bigtwin kost € 5,95 en is zo exclusief bedoeld voor de eerder vermelde doelgroep dat motorrijders uit andere subculturen er echt geen enkele boeiende bladzijde in zullen vinden. Dat het al zolang de eigen doelgroep bedient, is wel een prestatie van formaat.

• journalistieke kwaliteit   5,5
• vormgeving                  5,5
• informatieve waarde     7,0 (voor de doelgroep)
• fotografie                     6,0
• EINDCIJFER                 6,0

Hubert-doet-de-motorbladen-Bigtwin

Dwarskijkers gezocht!

Omdenkers, dwarskijkers, kantelaars, stijfkoppen, etcetera, hebben de wereld verder gebracht dan waar die op dat moment stond. Wij noemen mensen als Einstein en Mandela, eerst verguisd, verstoten en niet serieus genomen. Uiteindelijk werden ze geroemd en kregen ze een legendarische status. In de motorwereld was dat John Britten, met zijn raar gevormde V1000 racemotor ging hij de gevestigde orde succesvol te lijf. Hij dacht anders dan de anderen, zo maakte hij gebruik van carbon, hing de radiator onder de zitting, bedacht een rare voorophanging, smeet het frame weg en kreeg data over hoe de motor werkte. Dingen die nu nog steeds gebruikt worden. Kijkend naar de afgelopen decennia zien we eigenlijk weinig spectaculaire nieuwe dingen. Yamaha's crossplane gaf even wat reuring en het seamless schakelen is best aardig, maar verder bestaat motorracen alleen maar uit verder evolueren van het bestaande. Natuurlijk gaat er binnen nu en enkele jaren wel één en ander gebeuren op het gebied van elektrische motoren, daar ontkomen we niet aan. Daarin zijn al veel vernieuwende mensen bezig, maar zij krijgen nog niet het toneel wat ze nodig hebben om die status van legende te krijgen. 

Iemand die nog lang niet de legende-status heeft bereikt, maar wel een dwarskijker is, is Erik Buell. Met bijzondere motoren, die echt wel anders waren dan andere motorfietsen, maar helaas sloegen de benzinehoudende frames, luchtfilterhoudende 'benzine'tanks en naafremmen onvoldoende aan. Zijn bedrijf ging ter ziele en alle overgebleven Buell's gingen de shredder in. Maar Erik is terug, hij heeft zich samengevoegd met de Indiase megafabriek Hero (50 miljoen voertuigen verkocht!) en noemt het nu Erik Buell Racing (EBR). Erik heeft vorig jaar meegereden in het AMA kampioenschap en heeft nu aangegeven dat hij in de World Superbikes wil rijden met zijn AMA coureurs Geoff May en Aaron Yates. Met vreugde namen dit nieuws tot ons, eindelijk weer een friskijker in de racerij! Maar kijkende naar het racewapen van Buell schrikken we wel een beetje. Het racewapen is namelijk een 'gewone' motor met 'gewoon' frame, 'gewone' vering etcetera. Het enige wat anders is, is de typerende Buell voorrem. Voor de rest is het niets anders dan een evolutie van bestaande techniek en vermoeden wij dat Buell niet de legende status zal halen. Maar laten wij het alstublieft verkeerd hebben!

EBR

Hubert doet de Motorbladen: MotoPlus

Wat is er in 's hemelsnaam met dat MotoPlus aan de hand? Powered by Motorrad staat erop en met de hulp van dat Germaanse blad begon Eric Bulsink (die gewoon Coen Verburg had moeten opvolgen bij Moto73) enige jaren geleden zijn eigen 14-daagse motorblad. Nog steeds staan er aardig wat uit het Duits vertaalde artikelen in (vooral grote vergelijkingstesten van motoren en accessoires), maar een Nederlandse versie van Motorrad is het allang niet meer. Waarop het dan wel lijkt? Geen idee: het brengt alles wat de andere bladen brengen in een nogal lawaaiige vormgeving, maar brengt niks extra. Het is – eerlijk is eerlijk – wel zo compleet dat je eigenlijk geen ander Nederlandstalig motorblad hoeft te lezen.

Wat het meeste stoort, is de totale afwezigheid van humor, mogelijk omdat kwinkslagen door de Duitse licentiegever in het contract verboden zijn. Dat blijkt vooral uit de volslagen nietszeggende column van ene Nikki van der Spek die zelfs door de eindredactie van Koffietijd geweigerd zou worden. Maar ook de toch behoorlijk geestige Bulsink weet van zijn voorwoord een soort notariële akte te maken. Ik heb altijd gedacht dat je op de motor stapt om plezier te hebben, maar MotoPlus is bittere ernst. Past misschien bij de malaise waarin de motorhandel verkeert, maar nondeju: glimlach ook eens!

Je krijgt voor weinig geld (€ 3,95) 100 bladzijden boordevol redelijk geschreven cq vertaalde artikelen. Een blad dat informeert, maar nooit amuseert. Dát is wat er met MotoPlus aan de hand is.

• journalistieke kwaliteit 7,0
• vormgeving                7,0
• informatieve waarde    8,0
• fotografie                   7,5
• EINDCIJFER                7,5

Hubert-doet-de-motorbladen-MotoPlus

Hubert doet de Motorbladen: Kicxstart

Tja. Dit was ooit het boze, onhandelbare rotjochie onder de motorbladen. Vol tatoeages, petje achterstevoren, knietjes aan de grond, wheelies in winkelstraten en een dikke opgestoken vinger naar de motorburgerij. De markt voor zo'n blad is zo'n beetje verdwenen en sinds Kicxstart is overgenomen door een brave Belgische uitgever (van o.a. Motorrijder), is de bravoure van weleer ingeruild voor knusse braafheid. Er wordt nu zelfs aandacht geschonken aan scooters, de tweewielige damestasjes van de motorwereld. Kicxstart is een motorblad geworden van het 13 in een dozijn-type. 'Nederlands grootste sportieve motorblad' staat er op de cover. Het zal wel. 'Nederlands zoveelste middle-of-the-road motorblad' lijkt me juister.

Is dat erg? Ja, dat is erg, maar in de moderne bladenmakerij is kennelijk geen plek voor gedrukte hooligans. In zijn huidige vorm is het een motorblad als alle andere. Netjes gemaakt, hoor, zonder veel fouten en in een keurige vormgeving (met een overigens irritant moderne leesletter). Met de gebruikelijke thema's: testen, sport, historie, reportages, techniek, columns van vaak inmiddels ook bejaarde sterren. Zonder toerverhalen, dat is kennelijk nog even een stap te ver.

Het blad is inmiddels aan zijn 23ste jaargang bezig, en zal wel voort blijven kabbelen, omdat het niet in de klauwen van een grote uitgever is gevallen. Maar de braafheid is pijnlijk. Misschien moet er in elk nummer uitgebreid teruggekeken worden op het eigen verleden. Dat lijkt me de enige manier om iets van de oude glorie vast te houden. Voor de rest is het gewoon het zoveelste blad dat niet duidelijk maakt waarom je in 's hemelsnaam een volgend nummer zou moeten kopen.

• journalistieke kwaliteit 7,0
• vormgeving 7.0
• informatieve waarde 6,5
• fotografie 6,5
• EINDCIJFER 6,5

Karel-Hubert-motorbladen-Kicxstart

Rick Schiet Raak: SERT in 2009 24H van Le Mans

Rick Jansen verzorgt voor Motopix.nl alle motorsportfoto's. Elke week kiest hij er eentje uit en legt hij uit hoe het zo mooi werd.

Wie/Wat/Wanneer? Le Mans, 19-04-2009, 08:01 uur. Na een super-succesvolle 24 uur Le Mans Moto 2008 (1e plaats), rijd Barry Veneman samen met Guillaume Dietrich en Vincent Phillipe de 2009 editie opnieuw voor het SERT Suzuki-team. Ze zouden uiteindelijk na een 24 uur durende strijd een fantastisch mooie 3e plaats behalen.
Op deze foto zie je Guillaume Dietrich die tijdens het begin van de ochtend net weer is opgestapt en wegrijdt na een korte pitstop.

Hoe? Zoals je misschien al is opgevallen is er duidelijk geflitst bij het maken van deze foto, ook heb ik gebruik gemaakt van een lage sluitertijd. Daarbij komt ook nog dat er gebruik is gemaakt van flitsen op het 2e gordijn*.

Camera: Nikon D2Xs. Lens: Sigma 15-30mm . EXIF info: Sluitertijd: 1/30. Diafragma: F6.3. ISO: 500.

RickSchietraak 2009 SERT 24H LeMans Dietrirch Veneman Philippe

Rick schiet Raak: Gevers Gas!

Rick Jansen verzorgt voor Motopix.nl alle motorsportfoto's. Elke week kiest hij er eentje uit en legt hij uit hoe het zo mooi werd.

Wie/Wat/Wanneer? Oss, 28-05-2012, 17:40 uur - Aan het einde van de middag is het de beurt aan de Dutch Superbike-rijders om hun kunsten te laten zien op het steeds verder volgebouwde stratencircuit van Oss. Hier in beeld; Randy Gevers op z'n Aprilia.

Hoe? Omdat je in Oss eigenlijk redelijk veel dezelfde platen schiet, is het juist een uitdaging om te gaan stoeien met de sluitertijd. Zoals op deze foto te zien is heb ik een lange sluitertijd gebruikt, om zo nog meer het idee te geven dat Gevers keihard voorbij scheert.
Als je een soortgelijke plaat wil maken dan kan ik je de volgende tip geven: gebruik als sluitertijd de snelheid van de motor; kortom rijd de motor 200km/h gebruik dan eens een sluitertijd van 1/200e. (vergeet niet mee te bewegen met de camera). Het is echter wel zo dat het resultaat steeds mooier wordt naarmate je steeds lager gaat met de sluitertijd, klein nadeel hiervan..... het is niet altijd even makkelijk om je camera dan perfect stil te houden.

Camera: Nikon D3. Lens: Nikon 300mm F2.8VR. EXIF info: Sluitertijd: 1/100. Diafragma: F10. ISO: 100.

Rick-schiet-Raak-Randy-Gevers-Oss

Hubert doet de Motorbladen: Motor Magazine

MOTOR bestaat 100 jaar en is het oudste motorblad van Nederland. Het is met een tot onder de 14.000 stuks gedaalde oplage griezelig klein geworden, met dank aan wanbeheer van de uitgever die ook het 6.000 nummers meer verkopende Moto73 naar God geholpen heeft. Ik ben in betere tijden ooit een tijdje hoofdredacteur ad interim geweest en volg het blad vanaf die periode op de voet. En ik vrees dat MOTOR door de uitgever binnenkort de nek omgedraaid wordt. Wat moet maxi-Sanoma met zo'n minititel? Ik bekeek nummer 21 en telde op de magere 84 pagina's precies 5½ pagina's met betaalde advertenties. De boekhouder zal zich wel ziek gemeld hebben.

Wat meteen opvalt , is dat MOTOR aanzienlijk beter vormgegeven is dan de andere titels en ruim baan maakt voor vaak uitstekende fotografie. De redactionele formule is simpel, met testen, nieuws, techniek, een beetje historie, een vaak prima toerverhaal en flink wat sport (wedstrijdverslagen). De artikelen lijden onder het in álle motorbladen heersende gezelligheidsvirus, maar het valt nog mee met het gebabbel. Alleen de door nogal wat lezers bewonderde Joost Overzee wenst geen normale zin te construeren en hanteert een soort jolige woordenschijterij die zijn verhalen voor een normale lezer volstrekt onleesbaar maken. Hij kán niet zonder vergelijkingen: 50cc meer is niet 50cc meer, maar een bromfietsblok erbij. Dat werk. Dat hij zo in zijn column schrijft, moet hij weten, in rijtesten is het afgrijselijk. De schrijver is kennelijk belangrijker dan de lezer, een doodzonde in de journalistiek. In algemene zin kan je zeggen dat vrijwel alle verhalen de helft korter zouden kunnen zonder aan informatiewaarde in te boeten; die van Overzee kunnen 70% korter.

Opvallend: in dit blad leiden de vergelijkingstesten zowaar wel tot een winnaar. Lullig denkend: als je zo weinig adverteerders hebt, hoef je ook niet bang zijn iemand voor het hoofd te stoten. Ik ben benieuwd hoe lang Motor nog bestaat. Misschien kan de uitgever van Bromfiets een bod doen.

• journalistieke kwaliteit 6,0
• vormgeving 8,5
• informatieve waarde 7,0
• fotografie 8,0
• EINDCIJFER 7,5

Hubert-doet-de-motorbladen-MotorMagazine

Rick schiet Raak: Lorenzo in de GT-bocht

Rick Jansen verzorgt voor Motopix.nl alle motorsportfoto's. Elke week kiest hij de opvallendste uit en legt hij uit hoe het zo mooi werd.

Wie/Wat/Wanneer? TT-Circuit Assen, 24-06-2011, 09:53uur - Jorge Lorenzo doet zijn best om de Yamaha MotoGP-M1 te temmen terwijl hij door de GT-bocht scheurt. De Yamaha is voorzien van een speciale kleurstelling welke ter gelegenheid van 50 jaar deelname aan de Grand Prix.

Hoe? In de Geert Timmer-bocht is het werken geblazen voor de rijders omdat het een technisch deel van het TT-circuit is, dat maakt het ook interessant om daar te fotograferen! Het enige nadeel... Bijna iedere fotograaf gaat in de GT staan. Het is dus best lastig om daar dan net die ene plaat te maken die zich onderscheid van de rest.
Door een lens te gebruiken met een lang brandpunt krijg je al gauw een erg mooie (lees: rustige) achtergrond.
Omdat er een redelijk lage sluitertijd zie je dat het voorwiel nog iets lijkt te draaien en dan heb ik het nog niet eens over die uitlaatdampen! 

Camera: Nikon D3S. Lens: Nikon 600mm F4.0VR. EXIF info: Sluitertijd: 1/500. Diafragma: F8. ISO: 640.

Rick schiet Raak Lorenzo GT Assen 2011

Rick schiet Raak: Stefan Bradl warmt zich op

Rick Jansen verzorgt voor Motopix.nl alle motorsportfoto's. Elke week kiest hij de mooiste uit en legt hij uit hoe het zo mooi werd.

Wie/Wat/Wanneer? TT-Circuit Assen, 28-06-2012, zondagmorgen 09:52uur - MotoGP coureur Stefan Bradl terwijl hij door de bocht knalt tijdens de "Warm-up".

Hoe? Deze foto is gemaakt in m'n favoriete bocht van het TT-circuit: Duikersloot. Doordat je in deze bocht de rijder mooi kunt "opvangen" (lees: in beeld krijgen, vervolgens meebewegen en dan afdrukken) heb je redelijk lang de tijd om perfect scherp te stellen en kun je ook nog wat extra beelden schieten. Zoals goed te zien is, wordt de zijkant van de motor heel neutraal belicht en zie je in het vizier van de helm een wit vlak. Dit komt doordat ik gebruik maakte van een wit deel van de curbstone, waardoor deze als een soort reflectiescherm gaat werken. Gebruik je nou de rode of de blauwe, dan krijg je een ander5 kleurzweem over de motor, wat niet altijd even mooi staat. Door de keuze voor een laag standpunt (zittend op een knie) krijg je in deze bocht een foto die veel spannender is dan wanneer je gaat staan. En die dampen uit de uitlaat... dat staat toch gewoon gaaf!

Camera: Nikon D3. Lens: Nikon 600mm F4.0VR. EXIF info: Sluitertijd: 1/400. Diafragma: F11. ISO: 400.

RickschietRaak Stefan Bradl TT-Circuit Assen 2013 MotoGP