De Club Méditerranée bevond zich midden in het centrum van Marrakech. Daar verzamelde zich de finefleur van de Europese motorpers om de XT500 onder een lekkere zon aan de tandwielen te voelen. Drankjes moesten betaald worden met kralen die de gasten als kettingen om de nek droegen. Armere toeristen hadden een armband.  Ik had meer halskettingen dan een stamhoofd en kon de leukere journalisten zo van extra drankjes voorzien. Mijn favoriet was ene Sven Brøkelband, een ongeveer driehonderd kilo wegende viespeuk die binnenkwam, een barkruk tussen zijn hammen liet verdwijnen en met innemen begon in een tempo dat vrijwel volledige uitdroging deed vermoeden. De Zweed gold als een van de best geïnformeerde motorjournalisten die altijd een buitengewoon evenwichtig oordeel over nieuwe motorfietsen had. Na twee dagen begreep ik ’s mans bijzondere werkmethode. Hij reed geen millimeter, liet het hele testprogramma in de woestijnvolledig aan zich voorbijgaan. Na een stevig ontbijt waggelde hij naar de bar en zette het op een zuipen. Dat deed hij nog steeds toen de eerste journalisten aan het einde van de middag bezweet en bestoft terugkeerden...

Nagekomen mail van Karel: zet svp even een stukje op Oliepeil dat De avonturen van Ollie Peilkens begin oktober in boekvorm (paperback, 160 pagina's) verschijnen, voor € 15,- per stuk. De eerste 25 bezoekers van de Ollie Peilkensdag krijgen een gratis exemplaar! Zeg nog maar even niks over die speciale T-shirts die we ook weggegeven.

Aflevering  44 – waarin Ollie Marokko bezoekt (1)

Je moet dit even weten, vooraf zal ik maar zeggen. Reclame was in het midden van de jaren ’70 geen vak. Nou ja, het is het nog steeds niet, maar dit terzijde. Toen trof je in de reclamewereld vooral mislukkelingen aan. De vormgevers waren gesjeesde kunstenaars, de copywriters gemankeerde romanschrijvers en de met weelderige titels als account executive versierde meiden en jongens mislukte call girls en boys. Ze konden voor hun werk vragen wat ze wilden, want de opdrachtgevers hadden geen flauwe notie van wat het geleverde werkelijk waard was. Met De Zes konden we ons dus probleemloos als volwaardig bureau aandienen, want wij snapten er geen snol van, maar de andere bureaus ook niet. Ik kon nog bogen op mijn getuigschrift van de Proza Academie, de meeste copywriters waren niet verder gekomen dan een zwemdiploma. Ongelijke strijd dus. Ik leg u dat allemaal even uit om te verklaren waarom een nieuw en extreem onervaren bureau met klanten als Yamaha aan de haal kon gaan: we waren niet slechter dan de rest en ik wist tenminste nog iets van het product motorfiets af...

Aflevering 43 – waarin een paar folders worden geproduceerd

Bij Yamaha bestond het idee dat de Europese motorrijders verblijd moesten worden met kleurige folders waarin de Japanse waar blijmoedig en in zeer Europese stijl aangeprezen werd. Dat was een fenomenaal inzicht, want tot dan kregen de handelaren onbegrijpelijke  vouwbladen aangereikt om het jonge motormerk aan de klanten te presenteren. De mengelmoes van Japanse foto’s met Japanse jongens en meiskes en kennelijk uit een lokaal boerendialect door een oplichter vertaalde teksten zou de normale consument nog niet tot aanschaf van een pindarotsje hebben verleid en dat nu begrepen de heren bij Yamaha na korte tijd prima. En dus werd De Zes gevraagd hoe dit probleem opgelost kon worden. Simpel: door de nieuwe modellen in een vrachtwagen te mieteren en met een fotograaf en fotomodellen door Europa te scheuren, onderweg herkenbare decors kiezend voor de opnamen.

Aflevering 42 – waarin een nieuw kantoor betrokken wordt

Die hele ongein in de Bijlmer begon na een tijdje wel voor schrikbarende irritatie te zorgen, godsamme nog an toe! Het niveau van de bewoners was al bedrukkend, maar aanvankelijk compenseerden ze een laag IQ met een hoge mate van bereidwilligheid, de dames dan toch. Maar er kwamen steeds meer brave stelletjes wonen die abusievelijk meenden dat ze bij elkaar hoorden. Omdat ze dat echt geloofden, kreeg de oprechte kruiskezer er geen piemeltje meer in. De collectieve ruimten werden van viezerikenpleintjes omgevormd tot punniksalons en kinderbewaarplekjes. Er werd minder gedronken, minder geblowd en de criminele huismeesters werden vervangen door christenbroeders met een verheven opdracht. Kortom, het werd netjes en daar moet een echte Ollie Peilkens niets van hebben!

Aflevering 41 – waarin van Kerry alles mag

Ik ben u nog een jaartal schuldig: 1971. Dat was het jaar waarin alle schermutselingen rondom reclamebureau De Zes en importeur Het Motorkasteel begonnen. Het leidde ertoe dat we in 1972 zowaar echt aan het werk moesten, niet in de laatste plaats omdat ook de in Amstelveen neergestreken Europese vestiging van Yamaha Motor het een en ander van ons verlangde. Dat hoofdkwartier bestond uit een kwartet Japanse heren, een lieftallige Nederlandse secretaresse en een veredelde flat. Maar het reclamebudget was aanzienlijk ruimer dan het onderkomen, dus wij waren er blij mee. Jean had inmiddels besloten dat zijn huwelijk met een verpleegster hem behalve de vreugde van het rectale temperatuur opnemen weinig schonk en kreeg zo alle tijd voor hard werk en zacht kattenkwaad.

Aflevering 40 – waarin De Zes uitgroeit tot Die Twee

Je kunt wel met een paar goede zielen een reclamebureau beginnen, je hebt behalve goede wil nog een vitaal element nodig: klanten. Het was voor de vijf die samen De Zes vormden allemaal niet zo simpel, mede omdat existentiële angsten drie van de vijf al snel in de greep kregen. Mij natuurlijk niet, want ik had geen idee van de zin van het leven. Desgevraagd kon ik maar drie bezigheden noemen die het bestaan konden kleuren: rijden, duwen en slempen, niet voor niets allemaal werkwoorden. Ook de tegenover mij gesitueerde Jean leed niet aan toekomstvrees. De ex-priesterstudent was na een solide verblijf in de armee neergestreken in een zusterhuis en had daar vaker raak geschoten dan tijdens de dienstplicht, met als monumentaal gevolg een huwelijk en een eerste kind.

Aflevering 39 – waarin de Harde Heraut dé motorkrant van Nederland wordt

In de eerste aflevering van “Twee wielen, één gedachte” stond een kittig stukje over de Nederlandse bromfietswetgeving  (trappen naar de trappers!), wat klein nieuws en de rij-impressie van de Benelli Tornado. Het was meteen raak: de Harde Heraut kreeg een kleine postzak vol met brieven van mensen die blij waren dat de gemotoriseerde tweewieler nu ook eens aandacht kreeg. Veel brieven bevatten suggesties voor onderwerpen die onverwijld behandeld dienden te worden. Soms nuttige suggesties (de naderende ondergang van de Britse motorindustrie), soms onzinnige ideeën (stap voor stap een motorblok reviseren), soms scabreuze voorstellen (hoe lang heeft een ervaren snol nodig om ‘m bij de redacteur uit een te testen motorbroek te toveren?) en soms uitermate originele gedachten (scooters testen op het comfort van de amazonezit).

Het leven rommelde voort. Ik werkte bij de Amerikaanse uitgever van LezersLiefde voor 1300 gulden bruto in de maand en met dat geld kon ik net motorrijden en ook net af en toe de drank kopen die nodig was om mezelf en bedgenotes te bedwelmen. Ik was te jong voor een verleden, had geen idee van de toekomst en behielp me dus maar met het heden.
Toen viel een brief in de brievenbus. Post krijgen was voor veel bewoners een mirakel, want de in de centrale hal bijeengevlochten brievenbussen werden vooral gebruikt om in te wateren. Je moest snel bij je post zijn, anders had je natte fanmail. Maar mijn bus lag hoog en dus inderdaad droog.

Met de Falcone was ik uit het diepe dal geklommen dat DT125 heette. De hernieuwde attenties van de vrouwelijke bewoners van elegante flatcomplexen als Pleurisstein en Rochelgaarde waren voor mijn echtgenote het signaal nu toch maar echt op te stappen. Omdat ze zo lang we in de Bijlmer woonden 's avonds gewerkt had, had ik haar al tijden niet gezien. Het duurde dus ook even voordat ik in de smiezen had dat ze er helemaal niet meer was.