Aflevering 39 – waarin de Harde Heraut dé motorkrant van Nederland wordt

In de eerste aflevering van “Twee wielen, één gedachte” stond een kittig stukje over de Nederlandse bromfietswetgeving  (trappen naar de trappers!), wat klein nieuws en de rij-impressie van de Benelli Tornado. Het was meteen raak: de Harde Heraut kreeg een kleine postzak vol met brieven van mensen die blij waren dat de gemotoriseerde tweewieler nu ook eens aandacht kreeg. Veel brieven bevatten suggesties voor onderwerpen die onverwijld behandeld dienden te worden. Soms nuttige suggesties (de naderende ondergang van de Britse motorindustrie), soms onzinnige ideeën (stap voor stap een motorblok reviseren), soms scabreuze voorstellen (hoe lang heeft een ervaren snol nodig om ‘m bij de redacteur uit een te testen motorbroek te toveren?) en soms uitermate originele gedachten (scooters testen op het comfort van de amazonezit).

 Ik trok me er als goed redacteur natuurlijk geen reet van aan en deed lekker wat ik leuk vond. In dat kader moet de rij-indruk genoemd worden van Yamaha’s XS1, een schaamteloze kopie van mijn geliefde Triumph, maar dan beter. Na mijn ervaringen met mejuffrouw Van der Doos achterop de Benelli besloot ik in elke test de mening van de duopassagiere weer te geven. Ik plaatste derhalve een contactadvertentie met als tekst: Gezocht: meiskes die eens lekker achterop willen. Daar reageerde één bejaarde transseksueel op. De aangepaste tekst (Wil jij samen met O. Peilkens motorfietsen testen?) resulteerde in een brief van mijn bejaarde tante Corrie die het fijn vond weer eens iets van me te vernemen. Ik besloot dus de annonce op te hangen in de collectieve ruimte van mijn Bijlmerflat. Dat leidde tot zeven intense testen, niet van motorfietsen, maar van de sollicitantes. Ik kon na een week mijn pen amper vasthouden en typte uitsluitend met de duimen.

Maar één van de dames, de schuldloos gescheiden Milly, had écht wat met motorfietsen en ging mee op de XS1. Ze had ervaring met het fenomeen bioscoopzakken en vroeg derhalve of ik een daarmee uitgeruste wijde broek op de motor wilde dragen, dan had zij ook wat om gas mee te geven. Godsamme, wat werd dat een vreselijke rit. Als ik de gashendel open schroefde, deed zij bij mij hetzelfde, waardoor ik van schrik weer bruusk remde enzovoort. Het werd een hortende, stotende test die geen enkel bruikbaar gegeven over de motorfiets opleverde, maar een diep respect voor de grijpkracht en het ritmegevoel van Milly. Ze schreef in het haar toebedeelde kolommetje onder de titel “achterop bekeken”: “De Yamaha XS1 laat je ook achterop genieten. Je voelt je ook veilig omdat je je erg goed kunt vastpakken.”

De rij-indruk leverde een onverwachte reactie op: de hoge heren van Yamaha wilden met me praten en vroegen of het mogelijk was van de test duizend overdrukken te maken. Dat mocht natuurlijk zeker niet van de Harde Heraut, maar wel van mij. Het leverde nog een aardig bedragje op ook. Enig minpuntje was een briefje van autoredacteur Koos Meulman: “Re: jouw test van een Yamaha XS1: wat een lulverhaal.”

Ondertussen ging mijn werk bij de engerds van de Amerikaanse uitgeverij van LezersLiefde gewoon door. Ik vond na een paar maanden wel dat er iets ingrijpends moest gebeuren. Dat vonden nog wat jonge snaken die zich niet zo thuis voelden in de christenfascistoïde cultuur van de onderneming. Twee borrels later werd besloten tot de oprichting van een communicatiebureau, waarvoor de olijke naam De Vijf werd verzonnen. Het werd uiteindelijk De Zes, niet omdat er iemand bijgekomen was, maar omdat de juffrouw die het briefhoofd moest maken geen plakletters had met een IJ erbij.

Het boeiende van De Zes was niet alleen dat de naam nergens op sloeg, maar ook dat we geen idee hadden wat we gingen doen. Met z’n vijven hadden we wat journalistiek talent, een fijne neus voor boekhouden, vaardigheid met plakletters, een LOI-marketingdiploma en het vermogen met een potlood te tekenen. Maar of dat voldoende was…

Link: Komt u ook naar de Ollie Peilkens Dag?