Aflevering 41 – waarin van Kerry alles mag

Ik ben u nog een jaartal schuldig: 1971. Dat was het jaar waarin alle schermutselingen rondom reclamebureau De Zes en importeur Het Motorkasteel begonnen. Het leidde ertoe dat we in 1972 zowaar echt aan het werk moesten, niet in de laatste plaats omdat ook de in Amstelveen neergestreken Europese vestiging van Yamaha Motor het een en ander van ons verlangde. Dat hoofdkwartier bestond uit een kwartet Japanse heren, een lieftallige Nederlandse secretaresse en een veredelde flat. Maar het reclamebudget was aanzienlijk ruimer dan het onderkomen, dus wij waren er blij mee. Jean had inmiddels besloten dat zijn huwelijk met een verpleegster hem behalve de vreugde van het rectale temperatuur opnemen weinig schonk en kreeg zo alle tijd voor hard werk en zacht kattenkwaad.

Van de eerste inkomsten van De Zes kocht ik onverwijld een nieuwe motorfiets. De Falcone ging eruit, en bij Ed Plons werd een California aangeschaft. Ed Plons was een aandoenlijk mens, met een gebreid petje dat zo met zijn eigen haar vervlochten was dat je hem eraan kon optillen. Een half sigaretje bungelde uit de mond, een nieuwe zag je hem nooit opsteken. Hij had zijn buitensporige liefde voor alles wat Moto Guzzi was omgezet in een vettige winkel met een werkplaats waarin verfomfaaide smeerpoetsen aan Italië’s mooiste stonden te frunniken. De California was ook meteen het bedrijfsvoertuig, aangezien noch Jean noch ik legaal een auto mochten besturen. Toen hij dat later wel mocht, reed hij zijn fonkelnieuwe Honda Civic langdurig door een als plantsoen vermomde Alkmaarse middenberm onder het kraaien van de tekst ‘leuk, zo’n landweggetje!’ Voorlopig zat hij bij klantenbezoek gewoon achterop.

Wie ook achterop mocht, was ene Kerry. En nu geen grapjes over een pikant meisje, want  Kerry met pikant aanduiden was zoiets als een Ferrari een trapauto noemen. Kerry was veel te jong, veel te lekker en veel te ondernemend. Ze woonde eigenlijk bij haar ouders, maar vertoefde meestal in zo’n Bijlmerhut bij ene Friso, een soort leraar nagelvijlkunde met een huisbar. Maar zonder motor en juist dat kleinood maakte in de prille Kerry buitengewoon onprille emoties wakker. Voordat Friso ‘klas’ had kunnen zeggen, was hij haar kwijt. Ik had haar voorgesteld een nachtje naar Antwerpen te gaan om daar de toestand in Vietnam en de rest van Drenthe eens grondig te bespreken. De tocht begon heerlijk: ze zat goed en wel achter me op het zeer brede deinzadel van de Guzzi toen ik een uiterst warm gevoel in één schoen kreeg. Ik had wel vaker premature zaadlozingen beleefd, maar omdat die nog nimmer via mijn broekspijp in de molière waren beland, keek ik toch maar even. Ed Plons had kennelijk de vulplug met hoesten aangedraaid, want het ding was verdwenen. Een krap litertje warme motorolie zat niet meer in het carter, maar in mijn schoen. Kerry had een erg leuk sjaaltje om dat prima dienst kon doen als tijdelijke plug. Terug naar Plons die met een ‘o, ik zie al wat er aan de hand is’ de olie bijvulde en een nieuw dopje vastschroefde. Dat ik bij het afstappen al een dubbele Rietberger had gemaakt toen ik op mijn olieschoen landde, was me al op een applaus van het personeel komen te staan. Motorzaken wisten toen nog wat klantenservice was.

Het was diep in de avond toen ik met Kerry hijgend in de nek bij een hotel in Antwerpen binnenwandelde. De portier was wel wat gewend, zo vlak bij de Noordstatie, maar een pooier met een lichte en een donkere schoen en een wel erg jong meisje met een helm op was toch nog wel nieuw. Paspoorten?, vroeg hij. Eén blik op het reisdocument van Kerry was voldoende om ons te sommeren de lobby te verlaten. Viespeuken hebben we hier al genoeg!, riep hij ons nog na.

Het was diep in de nacht toen we in de Bijlmer terugkwamen. Ik zal u niet vermoeien met alles wat er daarna in de reactie gebeurde. Ik ben u alleen een jaartal schuldig: 1972 was het inmiddels en dat jaar mocht alles van Kerry.

===

Link: Natuurlijk komt u ook naar de Ollie Peilkens Dag!