De Club Méditerranée bevond zich midden in het centrum van Marrakech. Daar verzamelde zich de finefleur van de Europese motorpers om de XT500 onder een lekkere zon aan de tandwielen te voelen. Drankjes moesten betaald worden met kralen die de gasten als kettingen om de nek droegen. Armere toeristen hadden een armband.  Ik had meer halskettingen dan een stamhoofd en kon de leukere journalisten zo van extra drankjes voorzien. Mijn favoriet was ene Sven Brøkelband, een ongeveer driehonderd kilo wegende viespeuk die binnenkwam, een barkruk tussen zijn hammen liet verdwijnen en met innemen begon in een tempo dat vrijwel volledige uitdroging deed vermoeden. De Zweed gold als een van de best geïnformeerde motorjournalisten die altijd een buitengewoon evenwichtig oordeel over nieuwe motorfietsen had. Na twee dagen begreep ik ’s mans bijzondere werkmethode. Hij reed geen millimeter, liet het hele testprogramma in de woestijnvolledig aan zich voorbijgaan. Na een stevig ontbijt waggelde hij naar de bar en zette het op een zuipen. Dat deed hij nog steeds toen de eerste journalisten aan het einde van de middag bezweet en bestoft terugkeerden...

Nagekomen mail van Karel: zet svp even een stukje op Oliepeil dat De avonturen van Ollie Peilkens begin oktober in boekvorm (paperback, 160 pagina's) verschijnen, voor € 15,- per stuk. De eerste 25 bezoekers van de Ollie Peilkensdag krijgen een gratis exemplaar! Zeg nog maar even niks over die speciale T-shirts die we ook weggegeven.
Ze zaten nog niet naast Sven of hij begon ze kundig te interviewen over hun ervaringen met de XT. Toen hij vier man had gehad, sloeg hij zijn notitieboekje dicht. Eenmaal teruggekeerd in Zweden schreef hij de vier opinies aaneen tot een stuk waarin hij subtiel suggereerde zelf honderden kilometers rij-ervaring met de nieuwe Yamaha te hebben, overigens zonder dit echt hardop te zeggen. Geniaal en een lichtend voorbeeld voor ons allen... Sven vroeg mij op een middag of ik behalve voor meer drank ook voor iets lekker jongs kon zorgen dat des avonds zijn verblijf op de kamer kon veraangenamen door zijn tøverlicker krachtig te manipuleren. Ik legde het probleem aan de lokale Yamaha-verdeler voor die meteen begreep wat de bedoeling was. Aan het begin van de avond meldde zich tot mijn verbazing een ongeveer 14-jarig jongetje aan de poort. Ik realiseerde me dat ook Sven de gewenste sexe niet had vermeld en gaf de knaap uit de Yamaha-kas alvast een mooi bedrag en wees hem de weg naar Svens kamer.

De volgende ochtend kwam de Zweed moeilijk lopend naar de ontbijtruimte. Hij had twee blauwe ogen, een gekneusde vinger en wat rammelende boventanden. Hij keek me met een mooie melange van woede en gelatenheid aan en zei: “Klootzak!”. Hij bleek zich in zijn ontzagwekkende naaktheid inclusief erecte dirigeerstok op het bed gevleid te hebben toen de jongen de kamer in kwam. De knaap bleek door zijn familie gestuurd te zijn om te bekijken of Svenneke een goede kandidaat was voor een nog ongehuwd zusje. De Yamaha-dealer had mijn vraag dus iets verkeerd begrepen. Maar Sven nam het door zijn postuur niet zo nauw met het geslacht van zijn erotische partners, omdat hij ze tijdens de daad toch niet kon zien. Hij nam dus aan dat de jongeman gestuurd was om hem tot grote hoogte te brengen. Zeven dreunen later was het misverstand uit de wereld.

Nog meer te melden uit het Marokko van 1976? Zeker wel. De Yamaha-agent voorzag mij niet alleen van marihuana, maar kwam ook met een pot vol met een stroperige zaak die op honing leek. Het was honing, maar een op een gemengd met hasjiesj. Ik zette het potje maar eens tussen de jams op de ontbijttafel en zag vol belangstelling hoe een in dienst van Yamaha gekomen ex-coureur er een fijne boterham mee besmeerde. Vijf dagen later was de brave vent weer aanspreekbaar. In die periode had ik me dankzij mijn kralenrijkdom verzekerd van de diensten van twee zusjes die met hun ouders op vakantie waren. Als de ouders naar de elke avond opgevoerde show gingen zitten kijken, gingen de meisjes zelf een show opvoeren voor één toeschouwer: moi. Ik had er mijn hele leven willen blijven, daar. Maar dat zou niet mogen.