Home icon Home»Kollumns»Ollie Peilkens Serie 1»

Karel Hubert Presenteert: De avonturen van Ollie Peilkens - Deel 52

Follow us on Twitter

Karel Hubert Presenteert: De avonturen van Ollie Peilkens - Deel 52

Aflevering 52 – waarin Ollie nu eens écht terugkijkt

Ja, ik weet het. Je moet pas terugkijken als je oud en gammel bent. Maar motorrijders wéten dat het leven elk ogenblik afgelopen kan zijn en zijn dus vaak sentimentele zeikerds. En die kijken graag terug. En er was ook alle reden om in 1980 terug te kijken, want sodeju, wat was er veel gebeurd. Ik was dertig, had een twaalftal jaren mijn motorrijbewijs en dat kleine, onooglijke, roze documentje had mijn leven volkomen veranderd. Ik was na het vertrek bij mams al aan mijn derde adres toe en overal hadden motorrijwielen het leven gepeperd. Ik had dankzij de motorfiets gereisd, mensen ontmoet, gelachen, gehuild, een mooi ogende rij vriendinnen gehad (als in: bezeten), de Balkan, Marokko en Engeland ontdekt. Afin, u zult er in het voorgaande genoeg over gelezen hebben. Eén voorval heb ik heel bewust buiten het gekout gelaten: mijn betrokkenheid bij een aantal motorfietstijdschriften. Ik ga het niet uit de doeken doen, maar enige uitleg mag niet ontbreken.

Karel_Hubert
Hoewel verkeersredacteur Meulman mijn baanbrekende bijdragen over motorfietsen aan De Harde Heraut op de redactie altijd omschreef als ‘lulkoek van een lulhannes’, had ik er in de grote motorwereld wel naam mee gemaakt. Je had in die tijd enige oudbakken motorfietsbladen met elke mogelijke variatie op het woord motor als titel. Je had dus bladen  als Motorcross, Motorsport, Motorsprint, Motorblok, Motor en Motorisch Gehandicapt, al had het laatste magazine een ietwat andere en in elk geval leukere doelgroep. De uitgever van het ergste blad uit deze reeks, het nog niet genoemde Motorgeronk, vond dat zijn uitgave weleens wat spannender mocht worden. Door zijn jongste zoon werd hij geattendeerd op de motorstukken (ook een mooie titel, trouwens) in De Harde Heraut. De morsige man nam daarna contact met mij op met een door zijn oud-Saksische dialect volslagen onverstaanbaar verzoek. Ik meende dat de vraag was of ik zijn dochter wilde pluggen, maar een in allerijl ingeschakelde tolk verzekerde mij dat het iets met een motorblad te maken had. Zo raakte ik betrokken bij het tot stand komen van een vernieuwd motorblad dat de juichende titel Motorpak 69 mee kreeg. Ik begreep dat de uitgever met deze titel drie hobbies wilde vereeuwigen, maar ook dat kan ik verkeerd gehoord hebben. Koos Meulman recenseerde het eerste nummer in De Harde Heraut en eindigde met de zin “Voor motorrijders heeft het blad zeker nut. Zo kan je het bij nachtelijke pech in de benzinetank steken om als fakkel te gebruiken”. 

Tot zover de uitleg over gebeurtenissen die in de jaren ’70 grote invloed hadden op het leesgedrag van die motorrijders die konden lezen, een kleine minderheid toch.

Ik heb teruggekeken op de eerste dertig jaar van leven en van de motorische ondersteuning die de laatste jaren daarvan vaart gaf. Wist ik in 1980 al dat er nog zeker een tweede dertig jaar voor nodig zou zijn om me de waarde van die vroege avonturen te doen inzien? Natuurlijk niet. Als je fijn aan de gang bent met wat Gerhard ooit omschreef als ‘het bestaan een goede beurt geven’, denk je niet aan wat komen gaat. Je krijgt een staande plant bij het terugdenken aan vroeger en maakt er handmatig een hangplantje van omdat je in het heden leeft, zoiets.

Als ik de pen weer ter hand neem, is dat om het eigen motorleven van 1980 tot 2010 neer te schrijven. Ik denk dat ik voor die dertig jaar minder ruimte nodig heb dan voor de eerste termijn. Want hoe ouder je wordt, hoe minder er gebeurt. Of moet ik zeggen: hoe minder je voor de eerste keer meemaakt? Het is een overweging die ik u allen wens mee te geven. De enige remedie tegen ouder worden is je jeugd levend houden. En dat kan niet zonder motorfiets.


Dit is het laatste hoofdstuk van het eerste boek (vgl. Romeinen 11, vers 3). De Heer Hubert wil langs deze weg zijn lezers mededelen dat begin december gestart wordt met DE VERDERE AVONTUREN VAN OLLIE PEILKENS. Wederom 52 afleveringen, nu de periode van 1980 tot 2000 beslaand. En dat leverft dan eind 2011 wederom een boekske op.
Dit is het laatste hoofdstuk van het eerste boek (vgl. Romeinen 11, vers 3). U kunt uw lezers mededelen dat begin december gestart wordt met DE VERDERE AVONTUREN VAN OLLIE PEILKENS. Wederom 52 afleveringen, nu de periode van 1980 tot 2000 beslaand. En dat leverft dan eind 2011 wederom een boekske op