Home iconHome»Kollumns»Ollie Peilkens Serie 1»

Karel Hubert Presenteert: De avonturen van Ollie Peilkens - Deel 46

Follow us on Twitter

Karel Hubert Presenteert: De avonturen van Ollie Peilkens - Deel 46

Aflevering 46 – waarin De Gelaghkamer een filiaal wordt

Het stukje Marnixstraat waar De Zes gevestigd was, werd gedomineerd door een winkel in verfbenodigdheden en een reusachtig café dat geheel nieuw was neergezet en dus de antieke naam De Gelaghkamer had gekregen teneinde een soort gezelligheid te suggereren die niet met de jaren was gekomen. We waren de beste klant van de verfzaak geworden nadat Jan een potje zwarte verf op het nieuwe tapijt had laten donderen. Niet getreurd, sprak de artistieke jongeman. Hij kocht nog veertig potten zwarte verf en honderd liter terpentine. Dat werd bruut gemengd in een teil, waarna Jean met een roller de vloerbedekking van een nieuwe kleur voorzag. Een week later moest je het nog niet in je hoofd halen een sigaretje op te steken, want het ontploffinggevaar bleef imposant. Bovendien droogde de rommel extreem traag op, zodat bezoekers na vertrek een mooi spoor op de stoep achterlieten. Ik woonde ook nog in dat pand en had een jaar later nog zwarte voetzolen.

Karel_Hubert

De Gelaghkamer was een vreemde zaak, die bekostigd was door een combinatie van geroofd geld en reclasseringssubsidie. Zo hoopte men de waard, ene Bout, van recidive af te houden. Hij was een joviale, doch treurig besnorde kastelein die een bont gezelschap van gekken, potloodventers, nymfomanen, wichelroedeloopsters en reclameboys aan zijn tent wist te binden. Omdat Bout ook een betamelijke biefstuk serveerde, werd De Gelaghkamer al snel een soort filiaal van ons kantoor: we zaten meer aan de bar dan achter ons bureau. En de bizarre sfeer met de eigenaardige gasten deed me zowaar weer een beetje denken aan de vroege Bijlmer: hier kon alles, mocht alles en moest niks. Tegenover het café woonde een vrouw die het hele huis had behangen met oude couranten. Van kranten maakte ze ook haar kleding, inclusief een elke ochtend vers gevouwen muts. Ook het meubilair was beplakt met oude Telegraafjes, Volkskrantjes en Harde Herauten. Ze reinigde haar onderkomen met een oude krant die ze op een stok had bevestigd zodat een redactioneel geïnspireerde zwabber was ontstaan. We noemden haar 'de weduwe van de journalist' en als ik je zeg dat ze zo'n beetje de normaalste bewoonster van deze sector was, weet je genoeg.

In de etalagebak die we in ons kantoor hadden hangen, vroegen we permanent om lekkere meiden. Modellen gezocht m/v, stond er. Maar voor m hadden we absoluut geen interesse: het ging louter om v natuurlijk. Tot onze verrassing ging de deur regelmatig open omdat een deerne zich wilde opgeven als model. De meesten leden aan ziekelijke zelfoverschatting en konden hooguit als model voor een campagne ten behoeve van asfalteermachines dienst doen. Maar zo nu en dan stapte een talent binnen, dat we dan voor Yamaha en de inmiddels verworven andere klanten konden inzetten.

De mollige, schichtige blondine die zich op een fijne vrijdag meldde, gaf op de vraag naar modellenervaring bondig op "Ik heb Harry Mulisch gepijpt". Dat leek ons een prettige aanbeveling en dus werd ze gevraagd diezelfde avond op te komen draven voor wat proefopnamen. Toen ze arriveerde, zaten we net met een stuk of tien jongens en meiden aan de drank en iedereen wilde wel even meehelpen bij de proeffoto's. Ik wist ons model er moeiteloos van te overtuigen dat we allemaal fotografen dan wel stylisten waren en de hele club ging naar mijn kamer om de sessie in goede banen te leiden. Ze trok zonder enig verzoek in die richting meteen al haar kleren uit, hetgeen Jean op het idee bracht haar met lippenstift volledig te beschilderen. Iemand vroeg of de muziek zachter kon omdat de lichtfluxen gebasteld werden. Een ander hield een belichtingsmeter in haar opengesperde mond om de latente luminositeit te onderdrukken. Kortom: totaaltheater. Na een paar uur en een paar dozen wijn, hoepelde iedereen op, behalve het naaktmodel. Geen idee wat Harry Mulisch met haar heeft beleefd, maar als sex een Olympisch nummer was geweest, stond ze zeker op het podium. Lekker hoor, maar ik zat dagen later nog onder lipstick. Kleurde fantastisch bij mijn zwarte voetzolen.