Home iconHome»Kollumns»Ollie Peilkens Serie 1»

Karel Hubert Presenteert: De avonturen van Ollie Peilkens - Deel 37

Follow us on Twitter

Karel Hubert Presenteert: De avonturen van Ollie Peilkens - Deel 37

Aflevering 37 – waarin een aanranding de rand raakt

Met de Falcone was ik uit het diepe dal geklommen dat DT125 heette. De hernieuwde attenties van de vrouwelijke bewoners van elegante flatcomplexen als Pleurisstein en Rochelgaarde waren voor mijn echtgenote het signaal nu toch maar echt op te stappen. Omdat ze zo lang we in de Bijlmer woonden 's avonds gewerkt had, had ik haar al tijden niet gezien. Het duurde dus ook even voordat ik in de smiezen had dat ze er helemaal niet meer was.

Karel_Hubert

Mensen die tegenwoordig het populaire 'langs elkander heen leven' bezigen, hadden er een solide punt aan kunnen zuigen. Het enige dat we deelden was het adres.

Van mijn oervrienden had ik alleen Jan nog op grijpafstand, de rest was in de mist van hun eigen carrière verdwenen. Maar er dienden zich nieuwe kandidaten aan! Je kwam in die collectieve ruimten niet alleen nijvere naaidoosjes tegen: er kwamen uiteraard ook mannen. Eén inspirerende dronkenlap was de befaamde advocaat Mr. Max Klagenmaar, een grijzende jurist die na zijn scheiding de allergrootste flat in Bochelhof had gehuurd. Het zeven-kamerding was smaakvol ingericht en had een met heerlijke whiskies en wodka's volgeduwde bar. Ome Max had een hoge functie bij de haven, klaagde over eenzaamheid, zette het elke avond eerst in de collectieve ruimte op een collectief zuipen en nam daarna wat volk mee naar huis om zijn eigen bar lichter te maken. De grootte van het appartement maakte het mogelijk om ongemerkt iemand te berijden en je dan ook ongemerkt weer bij de rest van het gezelschap te voegen. In dat geweld wist Max nog een soort eigen vriendin te bemachtigen. Stewardess Hanneke was rond de veertig en zó gek dat het een mirakel was dat passagiers zonder parachute bij haar instapten. Wat dit risicovolle passagiersgedrag verklaarde, was haar fysieke aantrekkelijkheid en een ontwapenende glimlach daar bovenop. Ze woonde in Buitenveldert, kende Max als eerste klas-passagier en van vliegen kwam bonken, zeg maar. Al snel had ze vernomen dat ik een echte motorrijder was en dat liet ze zich geen twee keer zeggen. Toen ik even op adem stond te komen, pakte ze me bij de arm en leidde me het balkon op. "Ik hoor dat jij motorrijdt.", ze zei warm. Ik beaamde het bericht. "Heb je ook een leren pak?"was de vraag. Ook daarop kon ik ja zeggen. "Oh, leatherboy...", kermde ze. "Kom je me eens vreselijk nemen?" Ik had net een slok wodka genomen en verslikte me zo heftig in het duivelse spul dat ik een uur later nog als een oud harmonium liep te piepen. Maar er werd een afspraak gemaakt. Ik zou drie dagen later laat in de avond bij haar aanbellen. Of dat netjes was tegenover Max? Nee, natuurlijk niet. Maar niemand was in die tijd netjes tegenover iemand anders als die iemand anders een tot overstappen bereid zijnde vriendin had.

Hanneke had gezegd dat ze de achterdeur van het slot zou laten. Als ik veel later zou komen dan afgesproken, kon ik zelf wel naar binnen. Het werd véél later. Ik parkeerde de Falcone voor haar deur, liep achterom en ging haar keuken in. Ik kwam van een feestje en had honger en dorst. De ijskast bleek zowaar een open fles witte wijn te bevatten. Ik nam een paar slokken en zag een zwarte poes de keuken inlopen. Nadat ik het diertje had geknuffeld, besefte ik ineens dat in dit plaatje iets niet klopte. Max had zijn twee katten het huis uitgedaan omdat Hanneke allergisch voor de kleine roofdieren was. Ik zat in het huis van haar buren! Stilletjes sloop ik weer naar buiten, ging aan de voorkant tellen en wist nu dat ik één achterdeur te ver was gegaan. Ik ging het goede huis in, sloop naar boven en zag Hanneke geheel ontkleed, maar in diepe slaap op het bed liggen. Indachtig haar leather-boy-fantasie ontdeed ik me van alle kleding, hield de leren pantalon aan, nam een korte aanloop en besprong haar met een luid GAS!!! In de wakke sprong ramde ik met de knieën tegen het voetenbord van haar bed, dat krakend spleet, waardoor het hele bed met een klap naar beneden kwam. Hanneke kon na twee uur kalmerende woorden zowaar weer praten. Toen ik in de vroege ochtend de Falcone startte, wuifde ze me na. Sterke vrouw.


Link: Komt u ook naar de Ollie Peilkens Dag?