Karel Hubert Presenteert: De avonturen van Ollie Peilkens - Deel 36

Karel Hubert Presenteert: De avonturen van Ollie Peilkens - Deel 36

Door: HighSider op 

vrijdag 02 juli 2010

Aflevering 36 – waarin een valk begeerd wordt

Het verblijf bij De DHZ Koerier had een vreemd effect op mijn libidi (meervoud). De pijnlijke regelmaat van het werkende bestaan, met keurig ingedeelde dagen, was slaapverwekkend. Op een redactie met alleen mannen met twee rechterhanden, viel ook geen enkele spanning op te wekken, behalve toen Zacharias zijn kortere naam waarmaakte door zichzelf bij het inspecteren van het hart van een klopboor duurzaam op het lichtnet aan te sluiten. Zijn noten gaven een week later nog licht...

Maar het ontbreken van opwinding bracht mijzelf in een lusteloze staat waarop zelfs de handvaardige dames in de collectieve ruimten van de Bijlmer geen greep kregen. De ritjes heen en weer met de DT 125 maakten me tot een Flip Forens van de naarste soort. De opwinding bij de buurvrouwen was snel verdwenen als ze mij in mijn plastic regenbroek van een brommer af zagen komen. Het enige wat nog een beetje omhoog stond, was de uitlaat. Meteen na mijn vertrek bij het lijfblad van de nijvere handen, kocht ik van het daar verdiende geld een Moto Guzzi Falcone. Dat witrode ding leek er meer op. De dikke, liggende cilinder leek op een stormram (zei één van de Bijlmermeisjes hees), de grote tank gaf je wat lekkers tussen de knieën (zei haar vriendin schor) en het lange zadel bood de ruimte om er met zijn drietjes op te rijden (fluisterde haar moeder). U begrijpt het al: ik had ‘m voor de collectieve ruimte van Pleurisstein geplaatst, zodat de vrouwen waarmee ik het deed zelf konden zien waarop ik reed.

De Falcone had ongeveer gekost wat ik bij De DHZ Koerier had verdiend, maar nieuwe winstkansen manifesteerden zich: ik kon aan de slag bij de Nederlandse vestiging van een Amerikaanse oplichtersbende. Deze uitgeverij (want dat was het) was gebouwd op de buitengewoon christelijke mores van de oprichters, nazaten van een eeuwen geleden naar Amerika ontweken slavenhandelaar die – lekker handig - Swart heette. Veramerikaanst en aangetrouwd hadden ze de naam veranderd in DeSwart-Palace, waren zoals alle zwendelaars scherp gelovig geworden en hadden een uitgeversimperium opgebouwd dat het zonder vloeken, misbruik van de naam van Hij en sexuele toespelingen moest stellen. Kern van de Nederlandse uitgeverij was een naar maandblaadje dat LezersLiefde heette, maar ook de grote boeken van de club (waaronder het fameuze Bulkboek van Betere Wegen) genoten faam. Ik werd er aangenomen als tekstschrijver en zou folders, klantbrieven en andere nonsens van tekst gaan voorzien.

Ik kwam er al snel achter dat Jan het hier niet alleen met Alleman deed, maar met iedereen.  Kennelijk geïnspireerd door de evangelistische inslag van het bedrijf lag de ene helft op de andere te duwen, kon je keurige dames wijdbeens tegen de fotokopieermachine zien hangen en kon je in het bezemhok een type van de boekhouding zien proberen geluid te krijgen uit het enige mannelijke onderdeel waar je nou net niet op moet blazen. Het was een sexuele smeerboel waarbij de Bijlmer bleekjes afstak. Onbetwist kampioen van de vunzigheid was een roodharige secretaresse die de alleszeggende naam Van der Doos had. Toen ze me op een ochtend van mijn Guzzi zag afstappen, kwam ze naar me toe. Ik had mijn helm nog niet af of ze begon fluisterend voorstellen te doen die zo hitsig waren dat de Guzzi spontaan weer aansloeg. Ze suggereerde een experiment in de garage van het bedrijf, waarbij ze iets met de gashendel zou doen terwijl ik toekeek. Nou, daar waagde ik mijn Falcone niet aan!

Link: Komt u ook naar de Ollie Peilkens Dag?