Home icon Home»Kollumns»Ollie Peilkens Serie 1»

Karel Hubert Presenteert: De avonturen van Ollie Peilkens - Deel 34

Follow us on Twitter

Karel Hubert Presenteert: De avonturen van Ollie Peilkens - Deel 34

Aflevering 34 – waarin de Triumph het veld ruimt

Geen idee of u getrouwd bent op een andere, minder kiese wijze uw leven met een ander deelt, maar áls u dat doet, weet u hoe kostbaar dat is. Ik wist het niet, maar daar in de Bijlmermeer bleek de combinatie studeren, een beetje schrijven, getrouwd zijn en elke avond een buurvouw bedienen verdraaid veel geld te kosten. Dat betekende naar oud-Hollands gebruik bezuinigen en dus moest de Triumph weg. Ik leverde hem in bij een gewetenloze motorhandelaar te Rotterdam die met zijn ‘Het is altijd pluis bij het Motorhuis’ de vaderlandse dichtkunst naar een hoger niveau had getild. Maar goed, ik kon de Triumph inruilen en kreeg een Yamaha DT125 en wat muntjes mee. Vervoer gewaarborgd en weer drie maanden huishoudgeld binnen...

Karel_Hubert

Een Yamaha DT125 was vernoemd naar het Engelse woord voor stof en verdomd, het klopte: de stof van mijn pantalon zat altijd onder de smeer als ik een stukje met het ding gereden had. Anno nu zou je de overgang van een Triumph naar een kleine Yamaha imagotechnisch niet overleven, maar toen interesseerde het mensen geen sodemieter wat je onder je billen had. Zeker de buurvrouwen niet, die het niets kon schelen waarop ik overdag reed, zolang ik ’s nachts maar een ritje op hen kwam maken.

De baan die me beloofd was bij De DHZ Koerier liet nog even op zich wachten omdat het redactielid dat eerst nog moest overlijden ietwat taaier gebouwd bleek dan werd aangenomen.  Er moest dus op andere wijze geld verdiend worden. Mijn echtgenote ging ’s nachts werken omdat ze overdag studeerde. Dat gaf mij nóg meer tijd en gelegenheid om de dingen te doen die anderen moeten laten. Als beroep gaf ik in die periode standbouwer op, want dat was wat ik in al die slaapkamers deed. Maar toch, ik moest ook wat aan de inkomsten gaan bijdragen. Het moest – gezien de toekomst bij De DHZ Koerier – wel tijdelijk werk zijn. Nou, dat was het! Twee weken lang maakte ik deel uit van een team dat door misdadigers met een zachte G per busje naar een wijk van een middelgrote stad werd getransporteerd om daar huis-aan-huis pakjes ansichtkaarten te verkopen. Vijf gulden per pakje, de opbrengst ging helemaal naar een ponykamp voor beenloze dwazen. We mochten per pakje één gulden houden, de rest ging naar de Limburgse maffia, die op vragen naar de locatie van het ponykamp het elegante antwoord gaf: de definitieve plek moet nog worden bepaald. Tja. Al snel kwam ik erachter dat je vanaf de achterbak van het busje hele sta pels ansichtkaarten kon grijpen die je dan in de binnenzak frommelde. Ik werd op die manier de slechtste verkoper, maar had – wist ik – wel de hoogste omzet. Thuis namen we het er meteen weer goed van!

Daarop volgden weken bij een koekjes- en luxe brood-bakkerij te Halfweg, waar de directie net een verbod had uitgevaardigd: de mannen mochten geen schunnige opmerkingen meer tegen de vrouwen maken. Met mijn Proza Academie-opleiding was ik de aangewezen figuur om dit verbod literair te ontduiken . Zo ontstond in een week tijd een nieuwe, gore taal, waarbij álle viezigheid vertaald werd in bakkerstermen. Het “Mag ik mijn bokkenpootje even tussen jouw kadetten leggen?”en het “Ik denk dat jij een lekkere Tom Pouce hebt” was niet van de lucht. Een deel van de mensen daar was sowieso al gestoord, dus “Ik heb een enorm stokbrood in m’n broek” kon er ook nog wel bij. Er was één man die als functie bokkepootjesomhoogkijker had: hij stond te kijken of de met de uiteinden in chocola gedoopte koekjes wel heelhuids via een transportsysteem een verdieping hoger kwamen. Toen de directie mij aanbood de even goed betaalde vacature van de kokosmakroonduwer permanent te gaan vervullen, stapte ik op. In de Bijlmer kon ik de gestolen koekjes goed gebruiken om verdere pleziertjes te kopen. Want het ‘ik kom graag mijn koekje in jouw thee soppen’ deed het ook ver weg van Halfweg prima.

Klik: - Komt u ook naar de Ollie Peilkens Dag ? -