Home icon Home»Kollumns»Ollie Peilkens Serie 1»

Karel Hubert Presenteert: De avonturen van Ollie Peilkens - Deel 25

Follow us on Twitter

Karel Hubert Presenteert: De avonturen van Ollie Peilkens - Deel 25

Aflevering 25 – waarin stevig gevochten kan worden

Kustendil, tja. Ik droom er nog wel eens van als ik meer dan een liter rum heb weggeklokt.  De avond begon in lieflijke harmonie. Joe en ik vonden het aanbevolen etablissement, waar men – kennelijk na jarenlang oefenen - in staat bleek een volledig smaak- en kraakloos, vrijwel kleurloos bier uit een tap te toveren. Met brede armzwaaien nodigden de lokale kannibalen ons uit aan de centrale tafel. We werden in een keeltergende mix van Frans, Duits en Esperanto ondervraagd. Dat ik uit Nederland kwam, werd met gejuich begroet, want Jozef Maria Lunsch was ook in de Balkan een grootheid. Eén jongere man begon onophoudelijk naar mij te knipogen toen hij vernam waar ik vandaan kwam, maar of hij zelf iets van me wilde of zijn jonge zuster wenste in te zetten, bleef gelukkig onduidelijk. 


Karel_Hubert

Maar de genoeglijke sfeer werd bedorven door één grimmig ogende agrariër die nadat hij begrepen had dat Joe uit Amerika kwam zijn onmiddellijke vertrek eiste. Dat kwam hem op ruwe correcties van de andere Bulgaren te staan en voordat we het wisten was er een algehele matpartij aan de gang, waaraan wij zomaar mochten meedoen. Normaal heb je een helm bij de hand om iemand voor zijn donder te slaan, maar nu bood een solide glazen asbak van de plaatselijke bierbrouwer uitkomst. Als je die perfect verticaal op een schedel liet neerdalen, hoorde je een diepe zucht, waarna de eigenaar van de schedel helemaal slap ineen zakte. Het gevecht was even plotseling voorbij als het begonnen was en iedereen ging weer aan tafel zitten en bestelde een biertje. Het was kennelijk elke avond raak, want de waard veegde routineus de scherven bijeen en plaatste nieuwe glazen voor zijn klanten.

Om precies tien uur kwamen acht politiemannen binnenlopen om erop toe te zien dat de arbeidersklasse tijdig naar huis ging om de volgende ochtend weer monter te kunnen bijdragen aan de volkseigen welvaart. Joe en ik moesten onze paspoorten laten zien en Joe kreeg te horen dat hij kon kiezen tussen een jaartje in de nor of het land uit gaan. Vietnam zat de heren kennelijk hoog. We besloten nu eens niet in discussie te gaan met het gezag. We gingen onder begeleiding van een kwartet uniformdragers naar onze kamer. Joe pakte zijn spullen. We spraken af elkaar drie dagen later te ontmoeten voor de Amerikaanse ambassade in Belgrado.

Ik ging de volgende dag naar Sofia, waar ik me in het kloeke Balkan Hotel nestelde. In dat hotel zaten twee Nederlandse knapen die – zo meldden ze tevreden – officieel verloofd waren met even zovele Bulgaarse meisjes. Dat bleken ze gedaan te hebben om ongeremd van de Bulgaarse yoghurtpotjes te mogen snoepen, want als ik het in mijn hoofd zou halen om een Bulgaars meisje langer dan 15 minuten op mijn kamer te houden, kon ik binnenstormende politie verwachten. Ik wilde de heren uitleggen dat ik nog nooit langer dan 15 minuten nodig had gehad voor een aangenaam samenzijn, maar ik zag zelfs in de hotellobby zoveel mannen in uniform dat die uitleg nergens goed voor was.

Geen meisjes dus, maar wel een nerveuze, oudere man die mij op straat aanschoot en vroeg of ik westers geld voor hem had. Meestal betalen zulke oudere mannen voor te verrichten diensten, dus ik vond het wat vreemd dat ik hem moest betalen. Maar in goed Duits legde hij uit dat hij marken of guldens nodig had om op het vliegveld buitenlandse sigaretten te kunnen kopen. Ik gaf hem een tientje en in ruil daarvoor liet hij me de hele stad zien. De visite eindigde in het huis van zijn invalide 90-jarige moeder waar hij dertig keer achtereen Delilah van Tom Jones draaide op een voor het draaien van socialistische strijdliederen ingesteld pick-upje. Hij zong telkens luidkeels en buitengewoon vals mee en moedertje zat tegen het ritme in in haar handen te klappen. Godallemachtig, wat een vertoning. Waar waren de mannen van de oproerpolitie als je ze nodig had?