Home icon Home»Kollumns»Ollie Peilkens Serie 1»

Karel Hubert Presenteert: De avonturen van Ollie Peilkens - Deel 22

Follow us on Twitter

Karel Hubert Presenteert: De avonturen van Ollie Peilkens - Deel 22

Aflevering 22 – waarin het trio een duo wordt

De drie lelieblanke Engelse meisjes waren vrijwel de hele nacht tussen onze kamers heen en weer gerend, jagend op genot met de furie van een geëxcommuniceerde priester. Ik had geen idee wat mijn Amerikaanse begeleiders uithaalden, maar ik maakte een reprise mee van de voorstelling die de twee Franse onderwijzeressen hadden gegeven. Met één groot verschil. Waar de Françaises de leiding (en mijn leiding, maar dit terzijde) stevig in de hand hadden, lieten de Britse bleekneusjes alles aan mij over. Het voelde als wraak op het misbruik dat de Franse meiden van me gemaakt hadden om nu weer eens met totaal egoïsme aan mijn eigen lusten te kunnen denken. Mijn Engels was goed genoeg om precieze instructies aan Katie, Betty en Mary te geven en het Engelse schoolsysteem was goed genoeg om ervoor te zorgen dat ze die aanwijzingen ook secuur opvolgden...

Karel_Hubert

Toen ik diep in de middag wakker werd, lag één van de drie als een ineengedraaid laken op de grond naast mijn bed of wat daarvan over was gebleven. Toen ik inde andere kamers keek, zag ik ongeveer hetzelfde. Alleen lag Jeff op de grond en Mary in zijn bed en lagen Joe en Betty samen in bed. Zeker bang voor de naschokken.

Het was al tegen zeven uur toen we onze gezelschapsdames uitwuifden, de bende oppakten en de motoren aantrapten. Even later zetten we Jeff af bij de veerboot die hem naar Italië zou brengen. Hij had na zijn operarol van gisteren bedacht dat hij onverwijld naar de bakermat van de gezongen muziek wenste te gaan en gokte erop dat er voor een man plus motor altijd wel plaats zou zijn. Dat klopte: hij kon met de nachtboot mee.

Joe en ik hadden ook iets bedacht: een avond- en nachtrit naar Dubrovnik. Mooi hoor, maar het koelde zo akelig af dat we onderweg enige malen stopten om steeds meer kledingstukken toe te voegen. Diep in de nacht reden twee oliebolachtige figuren de camping van Dubrovnik op. Zin en fut om tenten op te zetten waren verdwenen; we hielden alle kleren aan en trokken er een slaapzak overheen. De campingbeheerder die ons in de ochtend aantrof, dacht eerst dat iemand twee bergen tweedehands textiel had gedumpt. Pas toen hij de motorfietsen achter de heuvels ontwaarde, zette hij de riek neer waarmee hij de rommel had willen opruimen.

Dubrovnik was mooi, maar de vele trappen en straatjes waren dubbel geplaveid: eerst met stenen, vervolgens als een soort spekkige deklaag met Duitsers. Godsamme, wat een narigheid! We gingen museum in, museum uit, genoten van een expositie van primitieven, niet in de laatste plaats omdat we ons aangesproken voelden. Jullie zullen het niet direct geloven, maar zo heel veel Nederlandse toeristen waren er in die tijd niet te vinden. Maar als ze er waren, waren ze wel direct herkenbaar, daarbij álle zintuigen rakend. Dan hoorde je boven het lieflijk ruisen van een fontein ineens een kreet, gevolgd door de volzin "Jezuschristus, Arie, kijk toch eens uit waar je je poten neerzet, boerenlul!" Of je zag mensen met Tupperwaretrommels boterhammen nuttigen. Of je rook dat er iemand in een passage had staan pissen (erger dan iemand die in een pissage had staan passen). Of je voelde een klamme hand op je schouder als inleiding op het buitengewoon originele 'Kom jij ook uit Nederland?'.

Wat veel akeligheid voorkwam, was het feit dat Joe en ik Engels met elkaar spraken.

Net als in Split was ook hier een openluchtconcert, nu zonder opera, maar met plaatselijke poporkestjes. We raakten in gesprek met twee wel zeer Amerikaanse vriendinnen die bezig waren aan een ontdekkingsreis door de Balkan. Ze bleken op onze camping te staan en ik voorzag alweer nieuwe erotische krachttrainingen. Maar beiden gaven al snel aan bekeerd te zijn tot de vrouwenliefde en geen enkele behoefte te hebben aan welke vorm van penetratie dan ook. Die vroege stellingname zorgde ervoor dat de rest van de avond met boeiende gesprekken werd door gebracht. Het was een openbaring! Zo kon je dus ook de tijd doorkomen!

Volgende week vrijdag deel 22