Home iconHome»Kollumns»Ollie Peilkens Serie 1»

Karel Hubert Presenteert: De avonturen van Ollie Peilkens - Deel 12

Follow us on Twitter

Karel Hubert Presenteert: De avonturen van Ollie Peilkens - Deel 12

Aflevering 12 – waarin een motorrijder wordt geboren.

Mijn Europese Easy Rider-trip had één groot obstakel: mijzelf. Ik had dan wel ruime brommerervaring, maar of dat voldoende was om op een nieuw en toch wel 13 keer zoveel inhoud hebbend motorrijwiel de oude wereld te doorkruisen, mmm, nee. Verstandig als ik zelden was besloot ik de komende weken véél te rijden. Nou moet ik even uitleggen dat ik na mijn eerste erotische escapades min of meer permanent in de bronstijd verkeerde en er een aantal behoorlijk toeschietelijke meisjes op na was gaan houden. Door de deernes op de Triumph te bezoeken, zouden al aardig wat kilometers op de Smiths-teller gezet kunnen worden. En zo werd het zeer nuttige met het buitengewoon aangename verenigd; elke rit had ik moeite met de heenreis vanwege de beperkte uitbolruimte in de broek en een ontspannen terugreis als motorisch naspel, zal ik maar zeggen. Ik werd beter en overmoediger.

Karel_Hubert  

Bij de terugreis van ene Ingelien gebeurde het. Ingelien was een robuuste verpleegster die in in een riant tehuis voor geestelijk afwezigen werkte en woonde. Omdat ze de hele godganse dag met mensen te doen had die even zindelijk waren als een jonge otter, was ze niet gauw geschokt als ik een nieuwe fysieke handeling voorstelde of domweg afdwong. Met Ingelien kon alles en een na afloop liefkozend langs de gebruikte lichaamsdelen geveegd warm washandje was voor haar dagelijkse routine. Heerlijk.

Ik zat al  rijdend nog een beetje na te soezen toen een serie bochten zich aandiende die ik in de loop der weken steeds vlotter was gaan nemen. In diepe ontspanning ging ik op denkbeeldige routine de eerste bocht in, miste de goede lijn voor de tweede en vloog de derde bocht uit. Het plaatselijke vennetje in. De Triumph reed nog een heel eind door, maar strandde tenslotte in de bagger, waarna ik (ik zat er nog steeds braaf en relaxt op) langzaam zijdelings omviel. Ik was snel genoeg overeind om te voorkomen dat dit ’s werelds eerste Triumph Titanic zou worden en worstelde me met motorfiets en al naar de kant. Niemand had het voorval gezien en de onder de onbestemde slierten zittende motorfiets liep na twee trappen alsof er even een rookpauze was geweest. Ik was nog nooit zo nat geweest en dat betekende iets als je Ingelien kende.

Zeiknat kwam ik thuis. “Gut, regent het?”, vroeg mijn moeder. “Nee, ik ben net het IJsselmeer overgestoken, nou goed?”, zei ik, aardig als altijd voor de vrouw die mij gedragen had. “O, een flinke tocht, zeker. Was het leuk?” Zo gingen die conversaties nou elke keer, godsamme. Je mag niet boos worden op mensen waarbij in de bovenkamer het licht wel aan is, maar al jaren niemand meer komt. Maar ik werd áltijd pissig. “Er is een brief voor je, van de krant.”, zei ze nog. Die brief maakte veel goed, want Eduard Vork van de Harde Heraut kon mij melden dat hij van de reis door Europa graag zes grote verhalen wenste te ontvangen, met evenzovele deugdelijke foto’s in zwartwit, voor de somma van 260 guldens per aflevering. Ik kon mijn Europese Easy Rider-trip gaan plannen.

En ik besloot helemaal niks te plannen, maar op het kompas te gaan rijden. De proefritten met het op de tank gemonteerde kompas verliepen uitmuntend, maar leiden tot niets toen ik ontdekte dat al het metaal waarvan een motorfiets gemaakt is de kompasnaald áltijd in één en dezelfde richting laat wijzen, welke kant je ook opgaat. En dus besloot ik van dag tot dag te bepalen waarheen ik zou gaan. De volgende dag reed ik de eerste perfecte bocht. Ik ging terug naar het vermaledijde vennetje en reed de bochtenserie een keer of tien en ineens gebeurde het: alles klopte. Als een balletdanser zo elegant, ontspannen en geconcentreerd tegelijk. Ik wist het meteen: ik ben een motorrijder, een echte. Omdat ik toch in de buurt was, ging ik nog even bij Ingelien langs. Na een keer of tien proberen, voelde ik ook bij haar wat perfectie is.