Home iconHome»Kollumns»Ollie Peilkens Serie 1»

Karel Hubert Presenteert: De avonturen van Ollie Peilkens - Deel 9

Follow us on Twitter

Karel Hubert Presenteert: De avonturen van Ollie Peilkens - Deel 9

Aflevering 9 – waarin Ollie man wordt

Uiteindelijk gebeurde het niet met de stormachtige bibliothecaresse, maar met medestudente Tini Veterbos. Het was inmiddels december geworden en dat betekende toen (eind jaren zestig, opletten!) nog meer dan nu dat er allerlei afgrijselijk knusse feestjes werden georganiseerd. De directie van de Proza Academie meende dat er guldens genoeg waren om de eerste decembermaand na de opening een feest voor studenten en staf te organiseren. Een onzalige gedachte, maar toen duidelijk werd dat er onbeperkt gezopen, geblowd en genuttigd kon worden, vond iedereen het een geniaal idee.

Karel_Hubert  

Niet ver van het schoolgebouw bevond zich ’t Stalleke, een tot partycentrum verbouwde boerenschuur, die met niets ontziende schraapzucht geëxploiteerd werd door een nog altijd agrarisch ogend echtpaar. Ze reden beiden in glanzend nieuwe Porsches, maar wie hun rotkoppen door de voorruit heen zag, wist dat ze gewoon op een onder de stront zittende John Deere thuishoorden. De verbouwing van de schuur was zó goedkoop en brandgevaarlijk uitgevoerd dat zelfs het aandoen van de discolights voor een smeulende ruïne kon zorgen. Dat gebeurde ook in 1971, maar zover waren we nog net. Belangrijker voor ons studenten: de boerelullentent had via chantage en smeergeld de vergunningen gekregen voor het schenken van alle denkbare alcoholische versnaperingen..

Het feest begon om acht uur en om half negen was het merendeel van de gasten al oververhit, stomdronken, op weg naar duurzame schizofrenie of met iemand anders aan het friemelen. Ik was aangenaam aangeschoten en stond aan de deels uit strobalen opgebouwde bar te praten met Tini Veterbos. Nou ja, praten? We stonden elkaar over de kutmuziek heen beurtelings in het oor te schreeuwen. Tini was wat je noemt lekker, al had ze kromme spillebeentjes. Maar Tini was ook bezet en werd in het kader van die situatie bereden door ene Dirk, een wat oudere student met een baard die zo lang was dat hij rechtstreeks in het schaamhaar overging. Maar Dirk was ziek, niet aanwezig dus en Tini Veterbos was een solide innemer. Toen ze door het geschreeuw haar stem kwijt was, pakte ze me bij de elleboog en stuurde me de schuur uit. Voor de staldeur stond – enig voor de sfeer – een enorme boerenkar met huif. Ze opende de flap, duwde me de kar in, volgde en sloot de flap van binnenuit met een riempje. Zonder iets te zeggen, ontsnapte ze aan haar jurkje, ging op het hooi liggen en nam een afwachtende, maar uitnodigende houding aan. Het ging verdomme gebeuren, godsamme! Eindelijk kon ik al mijn theoretische kennis omzetten in grootse daden! Na wat gekluns en geklungel had ik de onderste kledingsectie verwijderd en dook ik op haar. Lekker was het in het begin niet, vooral priemend pijnlijk. Daar kwam verbetering in toen Tini met haar hand mijn goede vriend uit het stro haalde en in haar loodste. Veertig seconden later keek ik haar bezweet aan en vroeg: “En? Vond jij het ook lekker?” “Dirk gaat dan altijd nog een uurtje door, Ollie, zodat ik er ook wat van merk”, zei ze. Ze keek op haar horloge. “Voorspel, sex en naspel binnen de minuut, dat moét een record zijn!” Kijk, dacht ik, krijg ik nog een compliment ook. Zo lief kunnen vrouwen dus zijn!

Het feest eindigde in een totale chaos, met overal pissende mannen, kotsende meiden en docenten die niet meer als zodanig herkenbaar waren. Het boerenstel dat ’t Stalleke runde vond twee dagen later nog een zijn roes uitslapende leraar privaatrecht onder een hooibaal. Maar ik was er man geworden. En de motor kon ik al bijna aanraken, om de volgende stap op weg naar een wilde en avontuurlijke volwassenheid te zetten. Triumph, here I cum!