Mick Doohan, de sunny boy van de GP500. Het brekebeentje die steeds weer opstond en weer ingespalked op de motor gehesen werd. De zwarte haarbos is niet dunner geworden, wel grijzer. Hoe gaat het nu met Mick Doohan? 

Motorreesen is een religie. Je gelooft alles wat er over geschreven wordt. Helemaal mooi wordt het als het over de GP 500 gaat. Best leuk die ouwe motoren die net anders waren dan die van de concurrentie. Nu kun je de onderdelen onderling bijna uitwisselen. Zie dat maar eens te doen met het voor en achterwiel van een Franse Elf  in een NS van Honda.