Karel Hubert Presenteert: De verdere avonturen van Ollie Peilkens - Deel 2

Hoofdstuk 2 – waarin een bureau en Ollie gespleten worden

De overgang van Bussum naar Laren betekende ook het opsplitsen van De Zes. Met Jean in Bussum en mij in Laren was de Amsterdamse vloer onder de Zes uitgetrokken. Het bedrijf werd dus gesplitst en ik ging vanuit mijn XXL-onderkomen zelfstandig aan de slag. Mijn werkzaamheden voor de Harde Heraut waren opvallend genoeg geweest om schrijfwerk voor andere bladen mogelijk te maken. Ik had me in die tijd verbonden met ene Jopie die een zelfs in mijn fantasie niet voorkomende combinatie van originaliteit en waanzin tentoonspreidde die je voortdurend het gevoel gaf in een schilderij van Dali te figureren. In de Amsterdamse tijd had ik haar leren kennen als een mooi, maar onvoorspelbaar wezen waarmee ik een knipperbolrelatie had die soms op één dag wel vier keer aan en uit ging. Ze had ooit een aantal van mijn lp’s van krassen voorzien door – stoned – de draaitafel met de hand rond te doen draaien. En ze had vervolgens stukjes leukoplast op de plaat geplakt, zodat ik de krassen sneller kon vinden. Dat werk.
Karel_Hubert
Jopie had een wat eigenaardige visie op sex: ze vond het niks, maar kon er wel hartelijk om lachen. De aanblik van een ontblootte man met een omhoog priemende onderdaan reduceerde haar tot een giechelend wrak. De gedachte dat die onderdaan ergens in haar geschoven kon worden, kwam simpelweg niet in haar op. Ze was opgeleid tot sociaal werkster, maar ze was asociaal en had een pesthekel aan werken.

In een van haar rustiger periodes trok Jopie bij me in. Het huis was groot genoeg om elkaar slechts sporadisch tegen te komen en dat voorkwam dagelijkse crises. En eerlijk is eerlijk, ze was onbehandelbaar gek, maar je kon wel met haar lachen. En ze kon buitengewoon goed overweg met de Syrische zwager. Als de man over was uit het zo verre Midden-Oosten, was het feest. Met een combinatie van komisch Engels, hilarisch Nederlands en slapstickachtige gebarentaal wist de zoete man duidelijk te maken wat hij wilde. Hij wilde vooral dames eraan rijgen, dat was al snel duidelijk. En vermoedelijk omdat hij ongevaarlijk overkwam en zelfs ongeremd gierde als een mevrouw hem in het café vertelde dat ze net een dagje weduwe was, prikte hij menig type op. Hij gaf altijd ruiterlijk toe dat hij geen snars begreep van wat de deerne tegen hem zei, maar dan kwam de gebarentaal goed van pas. Hij wist zo in elk geval duidelijk te maken dat je ook vlakbij je huis een hotelkamer kon gebruiken.

In de garage begon inmiddels het motorleven nieuwe glans te krijgen. Ik had er twee Yamaha’s staan, een XS750 en een XT500, die ik stapje voor stapje in een sterkere, mooiere allroad aan het ombouwen was. Ander frame, andere vering, andere voorvork, getuned blok, allemaal volledig zinloos natuurlijk, maar ik wilde met mijn Engelse politievrienden nog een keertje serieus aan de bizarre Classic Reliability Trials meedoen. En meende met een betere motorfiets in de prijzen te kunnen vallen. Domoor.

Viel er nog wat te duwen in deze burgerlijke periode? Absoluut. Tegenover het grote huis was net een afzichtelijk flatgebouw verrezen dat ontworpen was door een architect die verticale muren wel erg ouderwets vond. Het op die visie steunende pand maakte dan ook voortdurend de indruk in elkaar te sodemieteren als je ergens een deur wat bruusk sloot. Bovenop was een modelflat ingericht, die door een bevriende woninginrichter was aangekleed. Hij gaf mij een sleutel met de mededeling dat hij wel verwachtte dat ik me bij gebruik als een modelburger zou gedragen. Dat betekende geen vlekken maken op het modelbeddegoed. En dat betekende staande van elkaar genieten. Ik had kennis aan een getrouwde dame die het kinky vond om tijdens het hele erge uit het raam te kijken, zodat ze in mijn kantoorkamer Jopie kon zien  Ik kon het niet laten om af en toe te zwaaien.

 

# end #

 

 

Karel Hubert Presenteert: De verdere avonturen van Ollie Peilkens - Deel 2

Plaats reactie


Beveiligingscode
Vernieuwen

Peilers

peilers

sjop