Column: Nigel Walraven op een NSF100

Het is 2de paasdag en ik word om half 8 uit mijn bed gebeld door een klant die onderdelen nodig heeft. Terwijl ik in het magazijn aan het rommelen ben bedenk ik me ineens dat er die dag brommerraces zijn in Brakel, wat bij mij op 15 minuten rijden is.Daar aangekomen zie ik gelijk de vrachtwagen van het NSF100 Championship for Kids staan, dit is een initiatief van Arie Molenaar waarbij kinderen van 10 t/m 14 jaar de kans krijgen om zich te ontwikkelen op een Honda NSF100 machine bij de SOBW. De machines staan allemaal naast elkaar opgesteld en Arie Molenaar zelf loopt er bij. Nu heb ik toevallig altijd een leren pak met laarzen, handschoenen en een helm in de auto liggen, dus ik had eigenlijk wel zin om een keer mee te rijden. Na kortstondig overleg met Arie (joh heb je er niet eentje over vandaag? - Ja natuurlijk doe je mee?) ben ik me maar als WILDcardrijder gaan inschrijven om eens een dag tussen deze talenten te rijden.... [lees verder]


Nadat iedereen in de vrachtwagen de eerste briefing van de dag heeft gehad van Carla Molenaar (je raad het niet, maar het is toch de vrouw van...) gaan we een rondje over de wielerbaan van Brakel lopen, waar Arie de “kids” van nuttige tips voorziet zodat ze de eerste vrije training niet voor al te grote verrassingen komen te staan. Om 10.00 uur stond de eerste training gepland en de eerste rijders zaten al om half 10 klaar op de motor om te knallen. Pas om 10.30 is het zover, we mogen de baan op voor de eerste vrije training en terwijl ik me wanhopig achter het ruitje probeer te vouwen knallen deze pk-kabouters me aan alle kanten om me oren. Wel ver****e, dit lijkt het EK Superstock wel! Terwijl ik probeer wat jongens op sleeptouw te nemen komen de snelle jongens uit deze klasse voorbij en ik moet zeggen dat ik even met mijn ogen stond te knipperen, ten eerste komen ze op het rechte stuk zwaaiend voorbij zetten (want het is natuurlijk prachtig om die lange dropveter voorbij te steken) waarna ze al remmend de deur dichtgooien en de NSF waanzinnig hard de bocht in jagen. Mmmm, werk aan de winkel.

Na een tweede briefing is het tijd voor de kwalificatie, waarin de startplekken verdeeld worden. Na mezelf in de vrije training al publiekelijk voor schut te hebben gezet is dat deze training niet anders, ik rij bijna 4 seconden harder dan de eerste training maar helaas doen deze talenten er nog een schepje bovenop, waardoor ik vanaf de 17de plek mag starten. De jongens hebben natuurlijk de schik van hun leven en raken niet uitgepraat over de manier waarop ze me inhaalden.

De start van de eerste wedstrijd was dramatisch, ik dacht wel even in zijn drie te starten maar de 8 pk hadden er in die versnelling weinig zin in om mijn 75kg op weg te helpen en ik zag de “concurrentie” al snel weg rijden. Gelukkig kon ik nog wat plaatsen goed maken maar na een tijdje zag ik de koplopers al weer komen en ben ik aan de kant gegaan om het kampioenschap zo min mogelijk te beinvloeden. Alle hoop was dus gevestigd op de tweede race, zodat ik hier in ieder geval met opgeheven hoofd naar huis toe kon. Gelukkig was de start van die 2de race een stuk beter en kon ik zelfs mijn plek behouden, na in het begin een beetje in niemandsland gereden te hebben kregen de jongens achter me in één keer het gevoel dat ze me wilden inmaken. Zeker toen de koplopers me op een ronde zetten pikten ze gelijk aan waardoor ik nog vol aan de bak moest om een 13de plek veilig te stellen. Drie ronden voor het eind komt echter Jorden de Gelder voorbij zetten en zie ik de rest al in mijn kont zitten, na 2 ronden gevolgd te hebben besluit ik hem toch maar eens uit remmen 3 bochten voor start/finish, maar zodra we start/finish opdraaien hoor ik hem uit mijn slipstream komen en me zo nog met een paar tienden kloppen! Balen maar ontzettend gaaf om te zien dat er hier van voor naar achter in het veld zulke gevechten worden geleverd want voor aan het veld is het niet anders en vechten Bo Bendsneijder en Robert Schotman de gehele wedstrijd om de overwinning en Vasco van der Valk en Ryan van de Lagemaat doen hetzelfde voor de 3de plek.

Nadat iedereen zich weer heeft verzameld voor de laatste briefing poetsen we gebroederlijk de motoren en gaan we nog even met zijn allen op de foto.

Conclusie: Verschrikkelijk gave klasse waarin de talenten van de toekomst ontzettend hard leren sturen op gelijkwaardig materiaal op verschillende circuits, waardoor de overstap naar de Moriwaki cup en/of de 125 cc beter te behappen wordt. Ik denk dan ook dat we over een jaar of 5 enkele van deze jonge coureurs kunnen verwachten in het ONK en dat ze hier zeker van zich gaan laten horen!

Ik wil bij deze Arie Molenaar en de gehele crew bedanken voor het uitlenen van de “Fabrieks NSF” en het uitlachen bij het aangezicht van een 1.86 meter lange supersportcoureur op een mini “superbike”.

p.s.: ik hoop dat ik weer een keer mee mag doen want mijn God, wat is dit lachen!

Column: Nigel Walraven op een NSF100

Plaats reactie


Beveiligingscode
Vernieuwen

Peilers

peilers

sjop