Karel Hubert Presenteert: De avonturen van Ollie Peilkens - Deel 7

Aflevering 7 – waarin Ollie gaat sparen

De Triumph Trophy moest 4500 gulden kosten. Dat was natuurlijk niks voor zoiets moois, maar wel verdomd veel geld. Ik wilde hem eigenlijk meteen de Rai afrijden, maar met een totaal eigen vermogen van net boven de dertig gulden zou dat wel erg op diefstal hebben geleken. En dus begon ik al in de trein naar huis te broeden op mogelijkheden snel en ongevaarlijk kapitaal te vergaren. “Je kunt je lichaam verhuren aan oudere heren”, suggereerde Peter. “”Je kunt eens wat grotere bedragen uit mams portefeuille gappen, kijken of ze het merkt”, was de veel realistischer suggestie van Gerhard. “Vieze boekjes schrijven levert veel geld op’, zei Jan. En toen volgde een hoogst merkwaardige uitleg van ons tekenwonder.

Karel_Hubert

Jan bleek smerige tekeningetjes te maken waarop hij meiskes afbeeldde in schandelijke houdingen. Die verkocht hij aan een sigarenhandelaar in Utrecht die er honderd fotoafdrukken van maakte, die hij voor vijf gulden per stuk aan oudere, in méér dan één opzicht rokende viespeuken verkocht. “Als jij daar nou vieze verhalen bij schrijft, heeft die man weer wat om te verkopen”, aldus Jan. Ik rekende snel uit dat ik 180 van die verhalen moest maken om één Triumph aan te schaffen, maar dan rekende ik moeders portemonnee even niet mee.

De afspraak met de Utrechtse smeerpijp was snel gemaakt en ik ging hem wekelijks korte trekverhalen leveren. Als basismateriaal schreef ik simpelweg erotische hoofdstukjes uit literaire meesterwerken over die ik dan krachtig versimpelde. Ik bedoel, met ‘haar zoete bloem ontvouwde zich in het zonlicht van mijn passie’, moet je bij vieze-boekjeskopers niet aankomen. Dat werd gewoon: ‘ze werd kletsnat toen ik aan haar zat’. Beter rijm ook, dan wat de een of andere Franse markies had neergepend.

De gestage inkomsten uit pornografisch meesterschap waren een wonder, vooral omdat ik geen idee had waar ik over schreef. Ik was maagd, nietwaar, en putte dus uit hoogoplaaiende fantasieën en – vooral – uit ándere vieze boekjes. De verhalen gaven me bij mijn vrienden wel een stijf verhoogd aanzien, behalve bij Jan. ‘Wat die meisjes allemaal bij mij doen, gaat jouw fantasie ver te boven!’, zei hij. ‘Ik schaam me er écht voor.’ Ja ja. En een Triumph is een bakfiets, nou goed?

Een tweede financieel mirakel volgde op mijn schrijverschap. Een kraakloze envelop bevatte een brief waarin de een of andere rijkscommies mij vertelde dat ik gezien de troebele sfeer in huis en de afwezigheid van een vader een jaarlijkse studietoelage ging krijgen van 3000 gulden. Ho ho, zal je zeggen, ga je dan studeren? Jazeker, ik had mij weten te kwalificeren voor het eerste jaar van de Proza Academie, vooral omdat de toelatingscommissie niks afwist van meesterwerken als ‘Julia komt!’ en ‘Binnen bij de buurvrouw’. De Proza Academie maakte van talentvolle studenten begenadigde auteurs, zo beloofde de folder en die onzin sprak me meteen aan, omdat in dat zinnetje besloten lag dat je als talentvolle student geen fuck hoefde te doen om een begenadigd auteur te worden. Daar had je je talent immers voor. Ik emotioneerde de commissie in hoge mate door te melden dat de liefde voor het schrijven mij met de paplepel was ingegeven en dat ik zelfs een helaas jong overleden zusje had gehad dat Prozalie was genoemd door mijn ouders. “En de schoolkrant die ik u toegezonden heb, is geheel  door mij geschreven!’, zei ik. Toen een commissielid meldde dat er toch zeven andere namen in stonden, merkte ik verlegen op dat dat allemaal pseudoniemen van mij waren. ‘Ik vond het nogal onbescheiden overal één naam bij te zetten.’

Bedrog? Hoor ik u dat zeggen? Tuurlijk. Maar studiebeurs, pornovergoeding en kleine grepen in de huishoudportemonnee brachten de Triumph wel heel snel dichterbij. En mag hebzucht eens een keertje triomferen?


Karel Hubert Presenteert: De avonturen van Ollie Peilkens - Deel 7

Plaats reactie


Beveiligingscode
Vernieuwen

Peilers

peilers

sjop