Karel Hubert Presenteert: De verdere avonturen van Ollie Peilkens - Deel 27

Hoofdstuk 27 – waarin de bioscoopzak opnieuw uitgevonden wordt

Het kantoor-met-de-glazen-gang werkte inspirerend op een ieder die er mocht werken. Er was een bont gezelschap aan de slag; een solide pot op de studio werd geflankeerd door een broos wezentje dat het met iedereen bleek te doen behalve met de solide pot. Een tekstschrijver bleek een hobby-trompettist die zijn vriendin bedroog met de mannelijke drummer die ook graag wilde blazen. Ons manusje-van-alles Tanja ging twee keer per week om drie uur ’s nachts liften langs de provinciale weg omdat dat ‘spannend’ was (dat vond ze zelfs nadat ze door drie vrijwillige brandweerlieden die terugkeerden van een avondfik volledig was uitgeblust). En dan heb ik het nog maar over de normale werknemers. We hadden ook nog wat reguliere getikten, waaronder twee adjunct-directeuren die hun functie alleen met bijstand van het Groene Boekje foutloos konden schrijven. Het kolderieke personeelsbestand vond zijn tegenhanger in een schare geestelijk zeer beperkte klanten.
Karel_Hubert
Dit waren de hoogtijdagen van de reclame. Je kon de klanten alles wijsmaken en ze voor de gedebiteerde nonsens een nog lachwekkender factuur zenden. Een van onze grotere cliënten was Yamaha, waar we na een incident met een frauderende ex-coureur niet langer de motorfietsen aan de man mochten brengen, maar wel de boten en aan die boten te hangen motorblokjes met staart. Ons contact ter plekke was een ook al frauderende Belg die dan ook Bobbejaan heette en nooit of te nimmer luisterde naar wat je zei; hij zat altijd te denken aan de marge die hij ging opstrijken. Nadat ik onze adjunct Robert C. Bunsjalo had aangekondigd te gaan bewijzen dat Bobbejaan niks hoorde, speelde zich de volgende dialoog af. “U vindt het goed als we geen duizend maar tienduizend van die folders drukken?” “Hm?” “Of het OK is dat ik morgen je dochter kom dekken.” “Watte?” “Mooi zo, dan drukken we er vijfduizend.” ”Hm? Oh, prima hoor.” En dat dan een heel uur lang. Robert C. zat met vertwijfeling het cabaret aan te horen, zeker wetend dat de klant ineens wel iets goed zou horen. Maar nee hoor. Zijn secretaresse hoorde alles, maar daar had ik iets mee gehad en daarbij had ze blijk gegeven van zulk obsessief snoepgedrag dat chantage nooit ver weg was.

Ik had in die jaren een wapperrelatie met Antje, een buitengewoon braaf ogend kind waarvan ik de vader kon wezen als ik op haar moeder gevallen was, hetgeen natuurlijk ondenkbaar was. Antje combineerde de visuele braafheid met een liederlijkheid waar zelfs gekende pornosterren krijtwit van zouden worden. Als je mensen zou vertellen wat ze allemaal in haar hoofd haalde, zou niemand er een woord van geloven. Ik aanvankelijk ook niet, maar na een tijdje verbaasde niets me nog. Ik was niet eens verbouwereerd toen ze me vroeg om de broekzakken uit mijn leren broek te knippen zodat ze tijdens een zomers toertochtje ‘wat kon frutselen’ (haar woorden). Ik had die broek al een tijdje en hij was ruimer gaan zitten. Maar drank en eten hadden ervoor gezorgd dat hij strakker zat dan ooit. Toen Antje tijdens de rit poogde haar knuistjes in de open zakken te steken, lukte dat alleen na het manuele equivalent van de ramkraak (mijn woorden).Wat beoogd was als frutselen, werd een soort shiatsu, maar niet van de aangenamere soort. Een groter probleem ontstond toen ik na een uurtje lijden terugkeerde en wilde afstappen. Het op de grond zetten van mijn voeten en het strekken van de benen gaven haar handen nog minder ruimte, zodat ze voorgoed aan mij vast leek te zitten. Ik zette de voeten breed neer en sommeerde Antje met een ruk op de voetsteunen te gaan staan. Het resultaat van de eerste poging was dat mijn broek bruut omhoog schoot, waardoor mijn noten geplet werden; bij haar klonk een knappend geluid waardoor ik dacht dat ze beide armen uit de kom had getrokken. Bij de tweede poging schoten haar handen los en sloeg zij achterover van de – godlof stilstaande - motorfiets. Van frutselen kwam niets meer: warme compressen, aspirines en chocolademelk met cognac waren gevraagd om de schade te herstellen.

Link: De avonturen van Ollie Peilkens (deel 1 t/m 52)
Link: De verdere avonturen van Ollie Peilkens (deel 1 t/m heden)

Karel Hubert Presenteert: De verdere avonturen van Ollie Peilkens - Deel 27

Peilers

peilers

sjop