Karel Hubert presenteert: De verdere avonturen van Ollie Peilkens - deel 36

Hoofdstuk 36 – waarin de waan van de dag voorbij moet zijn.

Reclamebureau De Twee (”U zegt ja, wij verkopen nee!”) bloeide. Dat was weinig anders dan een mirakel, want zo goed was ons werk nou ook weer niet. Maar dit was zo eind jaren ’80 wel de tijd dat je een ton kon vragen voor slogans als ‘Bier, de gele motor’ en  ‘Je hoeft niet te bellen op een Gazelle’. Nauwelijks beter dan ‘Altijd Prijs bij het Brommerpalijs’, maar zonder spelfouten en duizend keer zo duur. En dus ging het De Twee voor de wind.Dat viel ook een van onze klanten op, een jonge, energieke knul die zonder veel diepgang maar met veel ambitie gas gaf bij MediPret, een groothandel in geestversterkende tijdschriften. Davy Pink wist via zijn peetom Jean en moi ervan te doordringen dat De Twee toch echt De Drie moest worden om enige structuur aan de toekomst te geven. We leefden en werkten bij de waan van de dag, er was geen visie, geen strategie, geen groot idee. Precies wat je van een bedrijf mag verwachten dat geleid wordt door een narco-anarchistische journalist met dwangneurotische vrouwenfilie en motorzucht en een gesjeesde priesterstudent die iets te vaak zei dat hij in het seminarie een lang hemd moest dragen zodat hij zijn ventiel niet kon bewonderen. Na scherpe onderhandelingen (waarbij ik als overgangsmaatregel; nog De Twee-en-een-half voorstelde. Onacceptabel) werd het De Drie (“Voor onder de navel, maar boven de knie!”). Het was een sterk begin van het onvermijdelijke einde.

 

 

Om te beginnen moest de nieuwe zakelijkheid vorm krijgen door te verhuizen. Weg van de kets-, duw- en ruksfeer van het Naardense pand met de glazen vloer. Er werd een voormalig bankgebouw gehuurd in het met de term ‘het groene graf’ aangeduide, inderdaad sterk geriatrische Baarn, waar iedereen die niet beefde en kwijlde nog met jongmens werd aangesproken. Dat het een bank was geweest, was in de kelder het beste te zien: daar bevond zich een enorme kluis; het slot was onklaar gemaakt zodat het personeel geen angst hoefde te hebben abusievelijk achter slot en grendel te belanden.

In het representatieve grijs-met-witte pand haalde Davy Pink de ene serieuze klant binnen voor De Drie. Grootste vangst was de Borabank, een financiële instelling die was ontstaan door een fusie tussen de Boerenlullen Bank West-Nederland en de Raapstelen Kas, twee instellingen die gespecialiseerd waren in het wegsluizen van grijze gelden die in de veefok en de groentekweek verdiend werden. Om onnaspeurlijke redenen besloot de directie een significant deel van het reclamebudget naar Baarn te brengen; het maakte De Drie ineens een serieus bureau. Haaks daarop stond een door O. Peilkens verworven klus om tijdelijk de hoofdredactie van het onvolprezen weekblad Motorpech te verzorgen; we hielden dat maar stil, want in de directie van de Borabank zaten uitsluitend mensen met een stevige motorfobie (ook een goede titel, maar dit terzijde). Het bracht me weer eens in contact met de exceptionele trialdocent tevens scribent en plaatjesmaker Van de Rivier, die even bol als geestig was. De lezers van Motorpech vonden de in het blad terecht komende geintjes van Peilkens en Van de Rivier afgrijselijk. Snorfietsen testen op de kombaan, suppoostje spelen bij de TT, met Ducati’s naar de beste Italiaanse koks gaan om te vragen of die wisten wat ‘pipetteren met de steelpan’ betekende… het was allemaal buitengewoon akelig voor de chronisch depressieve lezersschare van het weekblad. Wat de lezers niet merkten waren de zelf geschreven ingezonden brieven en volledig verzonnen historische verhalen, zoals dat over de in de jaren ‘30 jammerlijk gefailleerde Grol motorrijwielfabriek (‘waar men aanvankelijk tramstellen maakte’). Lezers die meenden alles te weten, vielen ten prooi aan razernij toen ze geconfronteerd werden met een merk waar ze niets van wisten. Het regende verzoeken om meer inlichtingen, die steevast beantwoord werden met de suggestie eens te kijken in het stadsarchief van Zagreb, waar de oude Grol met zijn maintenée volgens sommige verhalen was neergestreken om er een pruimenlikeurstokerij te beginnen die kort na de opening ontploft was. Als we het goed hadden begrepen.

Link: De avonturen van Ollie Peilkens (Deel 1t/m 52)
Link: De verdere avonturen van Ollie Peilkens, tot nu

Karel Hubert presenteert: De verdere avonturen van Ollie Peilkens - deel 36

Peilers

peilers

sjop