Karel Hubert presenteert: De verdere avonturen van Ollie Peilkens- Deel 41

Hoofdstuk 41 – waarin De Drie helemaal verdwijnt

Ooit je vrouw verkocht op een markt? Nee? Moet je eens doen, dan kan je voelen wat je voelt als je je eigen bedrijf verkoopt aan een stel geile Yanken. We hadden met De Drie een aardig bureautje neergezet, dat vooral dankzij Davy Pink ook in financieel opzicht lekker draaide. In tegenstelling to Jean en Ollie, liep Davy de bijna dagelijks georganiseerde kringgesprekken van de een of andere reclame-organisatie af. Het werd netwerken genoemd omdat het net werken leek. Maar het was natuurlijk naar andermans slappe gelul luisteren, iets drinken en proberen uit dit dubbelspel munt te slaan. Mijn oude mentor Meulman was ooit één keer naar een soortgelijk festijn voor journalisten geweest en had daar zeven wodka’s later het podium beklommen om tegen de aanwezigen te zeggen: “Zo collega’s, genoeg geouwehoerd. Nou weer lekker aan het werk!” Omdat iedereen dacht dat hij van de organisatie was, vertrok een substantieel deel van de mensen, zodat het middagprogramma voor een nog niet half gevuld auditorium werd afgewerkt.

 

 

Maar goed: als gevolg van Pinks hoogfrequente presentie bij de kringgesprekken, had hij ongeveer honderd keer meer connecties in de reclamewereld dan Jean en ik samen. Op een dag kwam hij op kantoor met de mededeling dat een Amerikaans bureau wel geïnteresseerd was in het overnemen van De Drie. Het bureau in kwestie was het welbekende, zeer Amerikaanse StrappHoneycunt, onderdeel van het enorme, beursgenoteerde FondleMe Inc. Volgens Davy moesten ze wel een goedlopend bureau kopen, omdat ze in de problemen zaten. Wat volgde was een tot op de dag van vandaag onbegrijpelijke uitleg van het kopen van omzet als methode om een tekort aan omzet te camoufleren. Ik was vooral benieuwd in twee vragen: wat schuift het? En; werken er lekkere meiden bij StrappHoneycunt?  Na maandenlange onderhandelingen was het zover: De Drie ging geheel op in StrappHoneycunt, in het Baarnse kantoor werden statige portretten van William Strapp en James Honeycunt III opgehangen, er kwam een nieuw bord aan de gevel en dat was dat. O ja: en er werd een enorm bedrag overgemaakt op de rekeningen van Davy, Jean en mijzelf. Dat was ongeveer tweemaal wat de Amerikanen aanvankelijk hadden geboden, maar door domweg steeds bij elk genoemd bedrag in schateren uit te barsten, hadden we de koopprijs weten op te krikken tot een volkomen absurd bedrag. De nood was kennelijk hoog.

Tijdens de verlovingsmaanden hadden we al kennis mogen maken met de dames en heren die in een voorgeborgte van Amsterdam de hele dag niks zaten te doen, onder de bezielende leiding van ene Kees van der Pijl, die er een incontinente poedel op  nahield die het hele kantoor onderscheet. De heren waren arrogant en onbekwaam, de dames deden uit de hoogte en waren onaantrekkelijk. Beide sexen bedienden zich van een groezelig jargon. StrappHoneycunt leek op papier nog enig werk te hebben. Maar toen uitkwam dat Van der Pijl dat werk vooral verzon en dat de facturen naar willekeurige bedrijven gezonden werden die nog nooit van StrappHoneycunt gehoord hadden, flikkerden de bazen van FondleMe Inc. eerst Pijlmans eruit en daarna nog wat arrogante mannen en lelijke vrouwen. Wat overbleef mocht proberen een plekje te vinden in het pand in Baarn. Nu moet je weten dat voordat deze manoeuvres werden uitgevoerd, Van der Pijl nog een manmoedige poging had gedaan een eenheid van StrappHoneycunt en De Drie te smeden. Hij had een gezellige dag belegd op een vakantiepark, waarbij de grote verbroedering en verzustering moest komen door te gaan paintballen en te gaan mountainbiken. Het werd nog net geen moordpartij, het aansluitende diner werd een janboel, het daarop aansluitende barbezoek een zuippartij van episch formaat. ’s Ochtends liepen allerlei halfnaakte medewerkers van beide bureaus van het ene naar het andere huisje, op zoek naar hun tandenborstel om de viespeukerij van het gebit te poetsen. Van der Pijl had ook nog met een slok op de enige vrouw ontslagen waar ik wel wat in zag (en zij in mij). Ik had het kunnen weten: bij StrappHoneycunt werkte natuurlijk weer niémand met een motorrijbewijs!

Link: De avonturen van Ollie Peilkens (deel 1 t/m 52)0.
Link: De verdere avonturen van Ollie Peilkens (deel 1 t/m heden)

Karel Hubert presenteert: De verdere avonturen van Ollie Peilkens- Deel 41

Peilers

peilers

sjop