Karel Hubert Presenteert: De verdere avonturen van Ollie Peilkens - Deel 45

Hoofdstuk 45 – waarin er massaal gefietst wordt

StrappHoneycunt had nare klanten, maar soms zat er wat koddigs tussen. Zo verzorgden we de marketing voor Bristol rijwielen, een uit het fijn achtergebleven Engeland stammend merk dat erin volhardde fietsen met de hand in elkaar te solderen. Dat leverde keurige producten op die door de dankzij robots in elkaar gelaste Aziatische concurrentie nauwelijks bestaansrecht hadden. Maar goed: de tent was eigendom van een enorm Brits metaalconcern en de directeur had kennelijk iets met museale tweewielers.  Uiteindelijk ging het natuurlijk fout, zodat we naar ons reclamegeld konden fluiten. Maar de directeur was mij goed gezind en leverde hoogstpersoonlijk als schadevergoeding 30 nieuwe, kanariegele racefietsen af. De StrappHoneycunt wielerformatie was geboren. Nu de rijders nog...

Karel_Hubert

Davy Pink en ik besloten de personeelsleden een Bristol rijwiel te geven in ruil voor de contante overhandiging van 250 gulden per fiets. Zo werd de openstaande rekening nagenoeg voldaan . Ik meldde de kersverse coureurs en coureuses dat we elke woensdagmiddag vanaf 4 uur gingen trainen. Joost mag weten waarvoor er getraind ging worden, maar het idee werd juichend ontvangen.  Het bureau zorgde voor veel te strakke shirts en wielerbroeken en de verbouwereerde inwoners van Bussum konden elke woensdag een soort gele golf door de gemeente zien peddelen.  Om uiteindelijk toch een reden voor al het gezweet en getrap te scheppen, werd een driedaagse fietstocht in Engeland bedacht. Klundert  (altijd de sigaar bij mijn gezinsvervangende initiatieven) en ik gingen de routes uitzetten en dáár was het ons natuurlijk om te doen. Op twee Africa Twins (geen tweeling uit Burundi, maar een Honda) maakten we er een fantastisch, geheel door StrappHoneycunt BV gefinancierd weekje van.

 

Aan het einde van een mooie zomer werden tientallen Bristolfietsen in de bus van Klundert & Familie BV gekieperd en begon een trip naar Cambridge. We hadden ook twee bromscooters meegenomen, om mensen die achterop gesukkeld waren weer naar de hoofdmacht te slepen.  De twee Engelse motoragenten die ons op de eerste dag al staande hielden, vonden de bromscooters zo lachwekkend dat we slechts een waarschuwing kregen voor het op de verkeerde weg aan de verkeerde kant in de verkeerde richting rijden.. “You look like a prick!”, zei de ene tegen scooterist Klundert.” That’s because he is a prick”, zei  ik. “And you?”, zei de ander tegen mij. “”He is just an asshole”, zei Klundert.  Leuk vond iedereen dat. Maar mijn moment kwam nog wel, want Klundert ik hadden in de route een ‘ford’ opgenomen, een onder water staande betonplaat die de mogelijkheid bood een niet te diepe rivier over te steken.  Op de Africa Twins stonden we allebei al bijna achterstevoren op de bewierde plaat, op racefietsen zouden glijers buitengewoon natte wielerbroekjes en shirts opleveren, altijd een lekker gezicht voor de begeleiders. Eenmaal bij de ford, reed iedereen er feilloos overheen, zonder te trappen, zoals het hoort. Klundert had ze tijdens de lunch het geheim van de doorwaadbare plaats ingefluisterd, in ruil voor ongetwijfeld persoonlijke diensten van een paar van de meetrappende meisjes. Weg plezier! Bij terugkeer in Nederland bleek het niet-fietsende, vadsige, bolle deel van het personeel bij Pink geklaagd te hebben over het gratis tripje dat de trainende mensen hadden gekregen. Ze dreigden met een opstand en geheel in stijl werd het rumoer door Lucas IJsvogel in contanten afgekocht.  Het luidde het einde van mijn dienstverband met de financieel gedreven dropveters in.

Link: De avonturen van Ollie Peilkens deel 1 tm 52
Link: De verdere avonturen van Ollie Peilkens deel 1 tm heden

 

Karel Hubert Presenteert: De verdere avonturen van Ollie Peilkens - Deel 45

Peilers

peilers

sjop