Karel Hubert Presenteert: De verdere avonturen van Ollie Peilkens - Deel 50

Hoofdstuk 50 – waarin de eenzaamheid begint te schuren

In 1997 was Ollie Peilkens het leven zo zat dat hij zijn naam veranderde in Wolf O. Peilkens, stelselmatig mensen begon te beledigen en verklaarde nooit meer op een motorfiets te zullen stappen, behalve om er frontaal mee op een Scania te rijden. Er was geen directe aanleiding voor deze gestaag groeiende depressiviteit: het was opgebouwd misnoegen. Vriendinnetjes maakten het huwelijk met Laura tot een slecht gespeeld stukje amateurtoneel, stijgende irritatie met Davy Pink en de Amerikaanse glijers van FondleMe Inc. maakten het werken tot een nog slechter gespeelde operette, vriendschappen verdwenen in de mist van de zwartgalligheid. Toen duidelijk werd dat Lucas IJsvogel om efficiencyredenen StrappHoneycunt wilde inpassen in het op een crematorium lijkende hoofdkantoor in Amsterdam, was de maat voor mij vol: opsodemieteren, Peilkens...
Karel_Hubert
Ik kreeg nog een fraai afscheidsfeest in Couperusstijl en een ballpoint met inscriptie aangeboden en was vrij! Volgens de ook in barre tijden omzetbewuste Klundert was het de hoogste tijd om weer op een motorfiets te stappen. Het was het begin van weer een zondvloed aan merken en modellen, met nogal wat nieuwe Triumphs daartussen. Ik denk dat het die driecilinders waren die het ‘m deden; net zo onevenwichtig als ikzelf. Ook de naam op de tank zei me iets: de Britse motorfietsen mochten dan beter geworden zijn, het leven was dat niet.

Maar eerlijk is eerlijk: de herontdekking van het motorrijden was wel een van de betere middelen tegen zwartkijkerij. Ik hervond het plezier dat simpele ritten kunnen geven, kreeg een nog grotere afkeer van groepen en zag onder ogen dat de motorfiets bij uitstek geschikt is voor monomane types als Wolf B. Peilkens. Die O stond voor  onbetrouwbaar, maar dit terzijde. Ik verbaasde me meer en meer over het feit dat zoveel motorrijders elkaar opzoeken. In clubs en verenigingen, bij beurzen en motorsportevenementen, tijdens toertochten… er is een niet aflatende stroom samenscholingen van in vaak akelige kledij gehulde mensen die het dan uitsluitend over motorfietsen en motorrijden hebben. Het is alsof  het psychotherapeutische sessies zijn voor sterk vereenzaamde mensen die verrukt zijn te ontdekken dat er nog veel meer types zoals zij rondrijden. Motorrijders hebben dan ook wel iets weg van travestieten die alleen in groepen zichzelf lijken te kunnen zijn. Als je wéét dat je vreemd bent, is het een levensveranderende ervaring te ontdekken dat je niet de enige bent, kennelijk. Ik had er niks mee, voelde geen enkele affiniteit met andere motorrijders omdat ik méér zoek in mensen dan een gedeeld vervoermiddel. Ik heb ook niets met treinreizigers.

Uiteindelijk begon ik toch maar weergewoon opnieuw, met een eigen reclamebureau dat de nadruk legde op diep emotionele communicatie. Dat leek me een prima binnenkomer bij de meisjes en verdomd, Die Ene (zoals het bureau weinig origineel heette) trok al snel de gebruikelijke collectie vreemde wichten aan, zowel als klanten als in personele zin. We vestigden ons op een nondescript industrieterrein met de alles verhullende naam Akkerzicht. Geen akker te bekennen, tenzij je in de auto stapte en er een kwartiertje rijden voor over had. Tussen de schilders, bouwbedrijven, steigerverhuurders en rolluikinstalleerders waren we zo ongeveer het enige bedrijf met vrouwen, zodat je het personeel in een orkaan van gefluit hoorde arriveren. Vreemdste employee was een van origine Tunesisch opdondertje dat de mannelijke klanten zo opgeilde dat ze met hun ineens extreem strakke pantalon de trap niet meer afkwamen. Ze kwam eens op een verkeerd ogenblik ’s avonds het kantoor binnen terwijl ik nogal lawaaierig bezig was een van haar collega’s de mogelijkheden van een groot bureau te demonstreren en reageerde met de volzin “O jullie hier? Mag ik meedoen?”  Zo vergeet je de eenzaamheid wel. ‘s Avonds huiswaarts rijdend op mijn gele Daytona begon het leven me weer voorzichtig toe te lachen. Nu het schateren nog.

Link: Avonturen van Ollie Peilkens deel 1 t/m 52
Link: De verdere avonturen van Ollie Peilkens deel 1 t/m heden

 

Karel Hubert Presenteert: De verdere avonturen van Ollie Peilkens - Deel 50

Peilers

peilers

sjop