Karel Hubert Presenteert: De verdere avonturen van Ollie Peilkens - Nawoord

Het nawoord – waarin teruggeblikt wordt op de terugblik

Het slagveld dat de jaren ’80 en ’90 vormden overziend, overheerst de gelukzaligheid. Er waren genoeg vrouwen om de geest lenig te houden, genoeg motorfietsen om de portemonnee ledig te houden en genoeg vreemde vrienden om kwaad op te kunnen zijn. Het waren tumultueuze jaren waarin veel ontdekt werd en veel gebeurde. Er was een tweede huwelijk, de verkoop van het bedrijf aan de Amerikaanse bovenwereld, het genoegen van het reizen en het verdriet van vrienden die dood wensten te gaan. Het waren om met Jon Leveraars te spreken ‘de hoogtijdagen van de genietende generatie‘. Niet gekweld door geldgebrek, ethische hekwerken of morele problemen werd erop los geleefd, althans door mijzelf en mijn trawanten. Dat zal ongetwijfeld ook mensen verdriet gedaan hebben, maar hé, so what? Is verdriet niet het krachtvoer waar jaloezie sterk van wordt? Of zoiets...

Karel_Hubert

In die twee decennia ontwikkelden de motorbladen zich van slecht tot uiterst matig. De redenen zijn uitgebreid belicht in hoofdstuk 32, maar ook daarna kwam er geen verbetering in. De KNMV en de RAI waren machtige clubs zonder visie en ook dat is niet verbeterd, al lijkt er van die macht ook niet veel over te zijn. De motorwereld heeft altijd kneuzen als bazen gehad en als je je tientallen jaren als verdelers en consumenten deemoedig alles laat aanleunen wat die bazen bedenken, verdien je ook niet beter.

Koos Meulman van De Harde Heraut uitte de vrees dat er hierna nog meer avonturen gaan volgen, maar ik kan hem geruststellen: dat zal niet geschieden. De reden is simpel: tussen 2000 en 2012 is er in mijn leven zó weinig nieuws gebeurd, dat een enkel hoofdstuk voldoende ruimte zou bieden om dat decennium samen te vatten. Er kwamen en gingen motorfietsen, er kwamen en gingen vriendinnen en vrienden (Jean meldde zich wederom), er kwam een nu wel duurzame echtgenote, er gingen en kwamen auto’s. Maar de spanning van alle jaren vóór 2000 was weg, de idioterie, de collectieve gekte, het was vermalen in een wereld die saaier en saaier werd. Of werd Ollie Peilkens zelf saaier en saaier? Dat is waarschijnlijk, maar moeilijk toe te geven. Ziet u de held van 104 hoofdstukken op de bank, plaid over de broze knietjes, poes op schoot, televisie op Andries Knevel, kopje muntthee bij de hand? Natuurlijk niet, tenzij je er een opgewonden, jeugdige wijkverpleegster in een doorkijkschort bij fantaseert, dán zou het kunnen. Maar de werkelijkheid is dat ouder worden onherroepelijk leidt tot een onbalans tussen wat er gebeurd is en nog gaat gebeuren: het verleden wordt groter en de toekomst kleiner.

Van wat er voor 2000 gebeurd is, heeft u kennis kunnen nemen, al vraagt de mengeling van feiten en dromen om nader onderzoek voor wie de waarheid wil kennen. Van wat er na 2000 zou gebeuren, zult u niets vernemen. U zult het verder met uw eigen fantasie moeten doen.

Link: Avonturen van Ollie Peilkens deel 1 t/m 52
Link: De verdere avonturen van Ollie Peilkens deel 1 t/m heden

 

 

Karel Hubert Presenteert: De verdere avonturen van Ollie Peilkens - Nawoord

Peilers

peilers

sjop