Legendarisch ben je pas als je dood bent was ooit eens een wijze spreuk van Madwoody in een van zijn weinige heldere momenten. Nu wil het geval dat John Britten dit jaar twintig jaar dood is en al langer legendarisch is. Dat wil zeggen dat hij al legendarisch was voor zijn dood. Guy Martin daarentegen is levend en ook al legendarisch. Al was het alleen al om zijn bakkebaarden en onverstaanbare Engels. Nu heeft Guy ooit eens bij zijn theekransjes laten doorschemeren dat hij dolgraag op die Britten van John zou willen rijden. Als je twee legendarische namen bij elkaar kan brengen geeft een verzamelaar zijn zuinig bewaarde Britten best graag een weg voor een paar rondjes op het circuit van Manfield
.
Reacties
RSS lijst met reacties op dit artikel